Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΛΗ , ΟΥΤΕ ΧΩΡΟΣ, ΔΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΟΥΝ. ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟΝ , ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟΝ , ΤΟ ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑ , ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΟΥΤΕ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ , ΟΥΤΕ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ , ΟΥΤΕ ΑΠΟΘΝΗΣΚΕΙ.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΣΣΑΣ



Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Εμείς τι κάναμε;

Πριν δεκαεννιά χρόνια μου τηλεφώνησαν από ένα ραδιόφωνο της Αθήνας ενταγμένο σε έναν όμιλο.
Θέλεις να έρθεις κατά δω, να κάνεις μια ώρα εκπομπή την ημέρα και να παίρνεις 400 χιλιάδες δραχμές;

Μυθικά χρήματα για την εποχή.

Μα πώς βγαίνετε και πληρώνετε τέτοια χρήματα τους ρώτησα;
Είμαστε στο Χρηματιστήριο, μου είπαν απλά. Το Χρηματιστήριο λοιπόν. Η αρχή των δεινών του ελληνικού τύπου. Εξακόσια πενήντα εκατομμύρια ευρώ αντλήθηκαν από κει μέσα από εκδοτικές εταιρίες, χρήματα των διψασμένων για εύκολο χρήμα Ελλήνων που επένδυσαν αίφνης στο ΔΟΛ, τις Εκδόσεις Λυμπέρη, τον Πήγασο, την Ιμάκο και τα υπόλοιπα Ελντοράντο του Ελληνικού τύπου.
Σήμερα όσοι δεν αποχώρησαν από κει κακήν κακώς βλέπουν τις μετοχές τους να κοστίζουν κάτι λιγότερο από μια τσίχλα εκάστη. Και τα όμορφα χρήματα τόσων ανθρώπων έγιναν στην αρχή τίτλοι, δεκάδες ανούσια περιοδικά, κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες που πουλούσαν δυο χιλιάδες φύλλα, cd και dvd του Γιώργου Νταλάρα και των τούρκικων σαπουνόπερων. Κτίρια με πολυτελή γραφεία και τζιπ εκδοτών που κυκλοφορούσαν σαν πρίγκιπες στη Μύκονο. Και ο κόσμος τους θαύμαζε. Και μαζί το σινάφι μου. Όλοι εμείς που είδαμε ξαφνικά τις ζωές μας να καλυτερεύουν με το εύκολο χρήμα που απλόχερα προσφέρθηκε για μερικές εκατοντάδες λέξεις τη φορά, όλοι εμείς που βλέπαμε δίπλα μας να χτίζονται παλάτια με βρόμικο τρόπο, εκδοτικές μονάδες με επιδοτήσεις παραμεθόριων περιοχών που βρίσκονταν μόλις είκοσι χιλιόμετρα από την πόλη, που βλέπαμε παιχνίδια κάτω από το τραπέζι με χρήματα που προέρχονταν από άνομες συναλλαγές και σιωπούσαμε, που βλέπαμε συναδέλφους να πληρώνονται με το μήνα από πολιτικούς, που μας αρνήθηκαν θέματα, συνεντεύξεις και ρεπορτάζ διότι ήταν αντίθετα με τα συμφέροντα των εκδοτών και των καναλαρχών, που θεωρούσαμε ότι είδηση είναι να εκφωνείς λατρευτικά σχόλια για τη γυναίκα του καναλάρχη σου και το κοινωνικό της έργο ή να αποθεώνεις με εξώφυλλα τους γάμους των παιδιών τους, που καταλαβαίναμε πάντα γιατί γράφεται ένα πρωτοσέλιδο που χτυπάει κάποιον συγκεκριμένο, αλλά δεν εναντιωνόμασταν γιατί απλά ήταν γλυκό το παντεσπάνι.

Η έννοια της αυτοκριτικής σε τούτη τη δουλειά είναι μια έννοια άγνωστη. Δεν λέω όλοι έχουμε ανάγκη από μια δουλειά και μια αξιοπρεπή ζωή, όμως δεν μπορώ να ακούω ότι η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα, όταν όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου υπήρξαμε κομμάτια ενός παζλ συνενοχής ενός παιχνιδιού που στο βάθος του αναβόσβηνε την ταμπέλα που έγραφε Συμφέρον. Δεν άκουσα την τελευταία εικοσαετία κανέναν από μας να μιλήσει δυνατά για το πως κατάντησε αυτή η δουλειά που ονειρευτήκαμε σαν παιδιά να κάνουμε. Και μετά ήρθε το τέλος του πάρτι.

Στη Θεσσαλονίκη το άλλοτε κραταιό συγκρότημα Ιωάννη Βελλίδη που κατέρρευσε λόγω μιας σειράς συγκυριών και κυρίως των κακών χειρισμών της κόρης του Κατερίνας, διαδέχτηκαν οι αλλεπάλληλες προσπάθειες επανέκδοσης των φύλλων της εφημερίδας από επιχειρηματίες όπως ο Γιάννης Ραπτόπουλος της Expess Service και ο Γιώργος Σαχπασίδης, ο πρώτος σήμερα έχει συλληφθεί για χρέη και ο δεύτερος κατηγορείται για το σκάνδαλο Τσοχατζόπουλου. Το συγκρότημα δεν κατάφερε ποτέ να πατήσει στα πόδια του, ούτε να βρει ένα χαρακτήρα, αφήνοντας την τελευταία δεκαετία απλήρωτους συνεχώς εργαζομένους και μη καταφέρνοντας να συγκρατήσει μια σειρά σπουδαία μυαλά που πέρασαν από κει και δεν έμειναν στο συγκρότημα. Από την άλλη προχθές αποφασίστηκε μετά από μια σειρά περιπέτειες να κλείσει το καθημερινό φύλλο της εφημερίδας Αγγελιοφόρος που προσπάθησε να αποτελέσει με τη συνδρομή δυο παραδοσιακών εκδοτών και ενός επιχειρηματία της Θεσσαλονίκης να αποτελέσει τον άλλο ισχυρό πόλο της πόλης. Έχοντας εργαστεί για κάποια χρόνια στο συγκεκριμένο συγκρότημα από διάφορες θέσεις που ξεκίνησαν από κείνη του συντάκτη και έφτασαν στη θέση της διεύθυνσης του κυριακάτικου ένθετου Sunday το οποίο σχεδίασα πριν έντεκα χρόνια, είχα πάντοτε την αίσθηση πως στην πραγματικότητα ήταν ο ίδιος ο σχεδιασμός του και η στόχευση του θολή από την αρχή και η διάθεση των δύο εκδοτών της Αθήνας να μην επιτρέψουν ποτέ στην τοπική τους εφημερίδα να αποκτήσει τόση δύναμη που πιθανά θα λειτουργούσε ως αντίβαρο στις πωλήσεις των αθηναϊκών εφημερίδων τους εδώ. Συνεπικουρούμενο όλο αυτό από τους χειρισμούς των κατά καιρούς διευθυντών που το υπηρέτησαν καταδίκασε το φύλλο αλλά και γενικά το συγκρότημα σε ένα ρόλο δεύτερης εθνικής κατηγορίας, χωρίς άποψη, μεγάλες υπόγραφες, καινοτόμες και αποκαλυπτικές έρευνες και θέματα που θα αναδείκνυαν την πόλη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πρόσφατες απομακρύνσεις στελεχών οι πρώτοι που έφυγαν μέσα σε μια νύχτα ήταν οι καλύτεροι ρεπόρτερ της εφημερίδας, ενώ στα περιοδικά η αυτοπροβολή συγκεκριμένων πρόσωπων και των συνδεδεμένων με αυτά κύκλων της πόλης τα απαξίωσε από νωρίς σε μεγάλη μερίδα αναγνωστών της πόλης. Το φινάλε έμοιαζε αναπόφευκτο αφού ποτέ οι κυκλοφορίες δεν κατάφεραν να αγγίξουν πετυχημένα φύλλα της επαρχίας που εξέφραζαν το σφυγμό των πόλεων τους.
Ο φετινός ατέλειωτος χειμώνας της Κρίσης, που για τα μήντια έγινε Αρμαγεδώνας. Και άρχισαν άνθρωποι να φεύγουν από τα παράθυρα, συγκροτήματα να ανακοινώνουν με μέιλ απολύσεις και μειώσεις, εκδότες μουράτους να βάζουν λουκέτο σε μια νύχτα και πάλι η κουβέντα να κόβει βόλτες μακριά από την ουσία. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Ποια είναι η δική μας ευθύνη στην κατάντια αυτού του επαγγέλματος; Γιατί κάνεις δεν μιλούσε τόσα χρόνια;

Δεν ξέρω τι θα μείνει ζωντανό φέτος στο χώρο του τύπου και με ποιες συνθήκες. Δεν ξέρω πραγματικά τι θα απογίνουν τόσες χιλιάδες άνθρωποι, επώνυμοι και ανώνυμοι που δηλώναν με άνεση πως ήταν δημοσιογράφοι. Ξέρω μόνο πως μέσα στα συντρίμμια ό,τι επιβιώσει ή ό,τι γεννηθεί πρέπει να χτιστεί από υλικά που δεν θα μας κάνουν να τρέμουμε στην επόμενη σεισμική δόνηση. Τα υλικά που ονειρευτήκαμε κάποτε να είναι χτισμένα τα σπίτια των ονείρων μας. Είμαι σίγουρος πως στην πρώτη ανάκαμψη όλοι αυτοί που σήμερα κλείνουν τα καταστήματα του τύπου θα τα ανοίξουν και πάλι παίρνοντας πίσω τους εξαθλιωμένους δημοσιογράφους με μισθούς πείνας. Ελπίζω να μη γίνει έτσι.
Σε κάθε τέλος υπάρχει μια αρχή. Αυτή τη φορά όμως η αρχή πρέπει να είναι γραμμένη με υλικά στέρεα που δεν θα περιέχουν το εφήμερο στην ύλη τους και δεν θα είμαστε συμμέτοχοι σε ένα νέο έγκλημα...
Γιώργος Τούλας

parallaximag.
http://aegeanhawk.blogspot.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τό Ναύπλιον

ΠΛΑΤΩΝ

Σελίδες

Χρονοχάρτης τῶν πυρηνικῶν δοκιμῶν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ Β’ΠΠ μέχρι τὸ 2000

.

.

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ