ΜΕΡΟΣ Δ΄ Η ΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ { Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ}

ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ . Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ.

«  "Οταν πραγματικά συμπληρώθηκε ό χρόνος, ό ώρισμένος σέ όλα αυτά τά πράγματα, καί ήρθε πιά ή ώρα νά γίνη μεταβολή, καί όταν ακριβώς τό γένος, τό φυόμενο άπό τήν γη, εξαφανίστηκε… ό κυβερνήτης τοϋ σύμπαντος, αφήνοντας, νά ποϋμε, τό πηδάλιο, ξαναγύρισε στό παρατηρητήριο του…  καί οί κατά τόπους θεοί πού συγκυβερνοϋσαν μέ τήν ύψιστη θεότητα, άφοϋ κατάλαβαν ό,τι έγινε, άφησαν πάλι τά μέρη τοϋ κόσμου, τά εμπιστευμένα στίς φροντίδες τους.» {Πλάτωνος «Πολιτικός»}

Όταν δηλαδή ή φορά τού σύμπαντος κόσμου άλλαξε, ό Θεός άφησε τά δημιουργήματά  του νά φροντίζουν μόνα τόν εαυτό τους καί τήν ζωή τους καί  γύρισε στό παρατηρητήριό του μάς λέει ό Πλάτωνας.

Κατά τήν ινδουιστική θρησκεί  ό  Βράχμαν θεωρείται  ὁ δημιουργός τῶν πάντων, ἡ ὕψιστη ἀπρόσωπη ἀρχή πού βρίσκεται πέρα ἀπό κάθε ὁρισμό, πάνω ἀπ᾿ ὅλα καί μέσα σ᾿ ὅλα, είναι τό «απόλυτο πνεύμα» τού βραχμανισμού . Όταν ό Βράχμα εισπνέει τότε ό κόσμος όλος κλείνεται μέσα του  καί  όταν εκπνέει, τότε ό κόσμος ξαναρχίζει από τήν αρχή.

  Ὁ κόσμος, γιά τήν ἰνδουιστική σκέψη, δέν δημιουργήθηκε ἀπό τό Θεό ἐκ τοῦ μηδενός, ἀλλά κινεῖται αἰωνίως μέ ἀπρόσωπους φυσικούς νόμους. Ὅ,τι ἀντιλαμβάνονται οἱ αἰσθήσεις μας θεωρεῖται ὀφθαλμαπάτη «μάγια» κι ὄχι πραγματικότητα! Τό σύμπαν πιστεύουν ὅτι περιοδικά ἀνά 4.320.000 ἔτη καταστρέφεται καί ἀναδημιουργεῖται, οἱ κόσμοι ἀνακυκλοῦνται καί αὐτό τό ὀνομάζουν «κάλπα».

Συγκρίνοντας το μέ τού Πλάτωνα τό κείμενο, όταν εισπνέεται ό κόσμος από τόν Βράχμα δημιουργό, τότε ό κόσμος είναι υπό τόν έλεγχο  τού Θεού καί όταν εκπνέεται οδηγείται μόνος του στά έργα του.

Τώρα, στήν δική μας φορά , ό κόσμος βρίσκεται στήν εκπνοή , ή κατά τόν Πλάτωνα «…… ό κυβερνήτης τοϋ σύμπαντος, αφήνοντας, νά ποϋμε, τό πηδάλιο, ξαναγύρισε στό παρατηρητήριο του…»

Αλλά ακόμα μάς λέει,  «Αυτήν, πού λένε πώς εϊναι κατά τήν εποχή τής βασιλείας τοΰ Δία, τήν τωρινή, ζώντας την ό ϊδιος τή γνωρίζεις. Θά μπορούσες τώρα καί θά 'θελες νά κρίνης ποιά άπ’ τίς δυό εϊναι  περισσότερο ευτυχισμένη ;»  

Στόν τωρινό κόσμο , τόν ρόλο τών κατά τόπων θεών πού συγκυβερνοϋσαν μέ τήν ύψιστη θεότητα τόν παίζουν οί «εξουσιαστές» μας και «εκλεκτοί» τών λαών….{ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ}

 Ό προηγούμενος κόσμος σάν αρχή είχε τήν ανανέωση τών όντων :

«ΞΕ. Ή ήλικία πού είχε  κανένα άπό τά ζώα, αύτη πρώτα άπ’ όλα σταμάτησε τήν πορεία της,καί καθετί πού ήταν θνητό έπαυσε νά προσφέρη στά μάτια τό θέαμα ενός βαθμιαίου γηρασμοΰ, όταν όμως πάλι άλλαξε κατάσταση πρός τό αντίθετο, φύτρωσε, σά νά ποϋμε, νεώτερο καί τρυφερώτερο. Καί τότε τών γεροντότερων οί άσπρες τρίχες άρχισαν νά μαυρίζουν καί πάλι εκείνων πού εϊχαν γενειάδα οί παρειές έγιναν λεΐες καί ό καθένας ξανάρθε στήν περασμένη νεότητα του καί τά σώματα τών αγένειων, γινόμενα λεΐα καί μικρότερα άπό μέρα σέ μέρα κι' άπό νύχτα σέ νύχτα, έπανέρχονταν στήν κατάσταση τού νεογέννητου παιδιοϋ, μοιάζοντας ολότελα κατά τήν ψυχή καί τό σώμα. Ύστερα άπ’ αυτό, μαραινόμενα πιά, εξαφανίζονταν ολότελα. Καί τό νεκρό πάλι σώμα εκείνων πού πέθαιναν άπό βίαιο θάνατο τόν καιρό έκεΐνο, περνώντας άπό τήν ίδια σειρά μεταμορφώσεων μέ ταχύτητα, σέ λίγες μέρες καταστρέφονταν χωρίς ν' άφήνη ίχνη.»

Έτσι, όχι τυχαία ό Κρόνος παριστάνεται νά καταβροχθίζει παιδιά καί όχι γέροντες . Έτσι ό Κρόνος έτρωγε τά παιδιά του.  Καί ακόμα δέν είναι τυχαίο πού ό Κρόνος θεωρείται  Χρόνος.

Τώρα, ό κόσμος οδηγείται από μόνος του καί  σ΄ αντίθεση μέ τόν προηγούμενο κύκλο, αυτός τώρα είναι ό κόσμος τής φθοράς.

«ΞΕ : Σ'αύτή τήν περιστροφή καί τήν αναστροφή ό κόσμος, επιθυμώντας κίνηση αντίθετη άπό εκείνη τής αρχής καί τοϋ τέλους, σεισμό μεγάλο έκανε μέσα του καί προξένησε πάλι άλλη καταστροφή κάθε είδους ζώων.»

«ΞΕ: "Οταν πάλι ό κόσμος, μέ μιά νεα ανατροπή, ξανάρθε στό δρόμο πού οδηγεί στόν τρόπο τής τωρινής γενέσεως, ή πορεία τής ηλικίας σταμάτησε πάλι γιά δεύτερη φορά καί απόδωσε καινούργια τ' αντίθετα πρός τά τότε. Γιατί άλλα ζώα, όσα έξ αιτίας τής μικρότητας λίγο έλειψε ν’ αφανιστούν, άρχισαν νά αύξαίνουν, καί τά άπό τή γή μόλις γεννηθέντα σώματα άρχισαν πάλι νά ασπρίζουν, έπειτα νά πεθαίνουν καί νά κατεβαίνουν κάτω στή γή,καί όλα τά  άλλα μεταβάλλονταν, άπομιμούμενα καί άκολουθώντας μαζί τό πάθημα τοΰ σύμπαντος- ιδιαίτερα οί άπομιμήσεις τής εγκυμοσύνης καί τής γεννήσεως καί τής τροφής άκολουθοΰσαν έξ ανάγκης. Γιατί δέν ήταν πιά δυνατόν νά γεννιέται ζώο μέσα στά σπλάχνα τής γής άπό συνδρομή ξένων στοιχείων άλλα, όπως ακριβώς ήταν υποχρεωμένος ό κόσμος νά εϊναι απόλυτα κύριος τής δικής του πορείας, έτσι τώρα καί τά ϊδια τά μέρη του έπρεπε μέ τόν ϊδιο νόμο μόνα τους, όσο τούς ήταν δυνατόν, νά κυοφορούν καί να γεννοϋν καί νά τρέφουν.»  274a

 «ΞΕ: "Επειτα άπ' αύτα, άφοϋ πέρασε αρκετός χρόνος, οί αναστατώσεις καί ή ταραχή τελείωσαν πιά, οί σεισμοί καθησύχασαν καί ό κόσμος εξακολούθησε τή συνηθισμένη δική του πορεία, φροντίζοντας ό ίδιος καί κυβερνώντας σάν κύριος καί εκείνους πού έφερε στον κόλπο του καί τόν ίδιο τόν έαυτο του κρατούσε καλά στή μνήμη του, όσο μπορούσε, τή διδασκαλία τοϋ δημιουργοΰ του καί πατέρα.»

Βρισκόμαστε πιά στήν φορά τού δικού μας κόσμου , τών ανθρώπων τού Διός… ή αύξηση  καί ή γήρανση είναι  ή ουσία τής δομή  όλων των όντων. Δηλαδή ό κόσμος τής φθοράς.

« ΞΕ: Σ'αύτή τήν περιστροφή καί τήν αναστροφή ό κόσμος, επιθυμώντας κίνηση αντίθετη άπό εκείνη τής αρχής καί τοϋ τέλους, σεισμό μεγάλο έκανε μέσα του καί προξένησε πάλι άλλη καταστροφή κάθε είδους ζώων. "Επειτα άπ' αύτα, άφοϋ πέρασε αρκετός χρόνος, οί αναστατώσεις καί ή ταραχή τελείωσα·' πιά, οί σεισμοί καθησύχασαν καί ό κόσμος εξακολούθησε τή συνηθισμένη δική του πορεία, φροντίζοντας ό ίδιος καί κυβερνώντας σάν κύριος καί εκείνους πού έφερε στόν κόλπο του καί τόν ίδιο τόν έαυτο του, κρατούσε καλά στή μνήμη του, όσο μπορούσε, τή διδασκαλία τοϋ δημιουργοΰ του καί πατέρα. Στην αρχή λοιπόν έκτελοϋσε τά έργα του με άρκετήν ακρίβεια, στό τέλος όμως χαλαρώτερα,  αιτία ήταν ή σωματική σύσταση στή σύνθεση του, ή σύντροφος τής μιά φορά κι έναν καιρό φύσεως του, γιατί έφερε μαζί της πολλήν άταξία προτοϋ νά φτάση στόν τωρινό κόσμο. Άπό τό δημιουργό του έίχε πάρει παν ό,τι ήταν καλό- άλλα άπό τήν προηγούμενη σύσταση του  όσα κακά καί άδικα γίνονται στόν ουρανό, αυτός ό ίδιος τά έχει άπό κείνην καί τά μεταδίνει καί στά ζώα. Μέ τή συνδρομή τοΰ πηδαλιούχου, τρέφοντας τά ζώα πού ζοΰσαν στόν κόλπο του, τά μικρά καί ανάξια λόγου, μεγάλα αγαθά γεννούσε' άλλα χωριζόμενος άπ’ εκείνον {τόν Θεό} , σέ κάθε μέν περίοδο πού ακολουθεί αμέσως αυτή τήν εγκατάλειψη, κυβερνά ακόμη όλα τά πράγματα γιά τό καλύτερο,  μέ τή πρόοδο όμως τοϋ χρόνου κι όταν ή λησμονιά τόν κυριεύη .περισσότερο κυριαρχεί τό πάθος τής παλιάς ακαταστασίας, καί στό τέλος  χάνει τήν άνθηρότητά του καί μικρά εϊναι τά αγαθά καί πολλά το εναντίον , τά κακά. πού σμίγοντας τα τά συγχωνεύει, ώσπου φτάνει στόν κίνδυνο νά καταστραφη ό ϊδιος μαζί μ' εκείνα πού κλείνει μέσα του.»

« ΞΕ: Γιατί στερημένοι τή φροντίδα τοΰ δαίμονα, πού μάς είχε στήν κατοχή του καί στή φύλαξη του, άφοϋ τά πολλά θηρία μέ τήν σειρά τους, όσα άπό φυσικό τους ήταν άγρια, εξαγριώθηκαν, οί ϊδιοι οί άιθρωποι, όντας χωρίς δύναμη καί χωρίς  προστασία, γίνονταν τότε, λεία αυτών τών θηρίων, κι ακόμα ήταν στά πρώτα χρόνα χωρίς μηχανήματα καί χωρίς τέχνη, επειδή ή τροφή, πού αυτόματα προέρχεται άναβλαστάνοντας άπό τή γή, εϊχεν εκλείψει καί δέν ήξεραν ακόμη νά τήν προμηθεύωνται, έπειδή καμιά ανάγκη δέν τούς εϊχε πιέσει πρωτύτερα. Γιά όλους λοιπόν αυτούς τούς λόγους βρίσκονταν σέ μεγάλες στενοχώριες. Άπό τότε ακριβώς μάς έχουν παραχωρηθή, σύμφωνα μέ τίς άρχαϊες παραδόσεις, δώρα άπό τούς θεούς μαζί μέ τ' αναγκαία μαθήματα καί τήν απαραίτητη παιδεία : ή φωτιά άπό τόν Προμηθέα, οί τέχνες άπό τόν 'Ήφαιστο καί άπό τή σύντροφο του στην τέχνη θεά, οί σπόροι τέλος καί τά φυτά άπό άλλες θεότητες. Καί όλα, όσα εβοήθησαν στήν καλυτέρευση τοΰ ανθρώπινου βίου, άπ’ αύτούς έχουν γίνει, άφοϋ, όπως είπαμε τώρα δά, οί άνθρωποι στερήθηκαν τή φροντίδα τών θεών καί έπρεπε μόνοι τους νά όδηγοΰνται καί νά φροντίζουν οί ίδιοι γιά τούς εαυτούς τους, όπως ολόκληρο τό σύμπαν αυτό μιμούμενοι καί παντοτινά ακολουθώντας, πότε έτσι καί πότε αλλιώς, ζοϋμε καί γεννιόμαστε.»  274 C d

Όμως, τό πιό ενδιαφέρον είναι  ή αποκάλυψη του Πλάτωνα περί επιζώντων τού προηγούμενου κύκλου….

«ΞΕ. Εϊναι λοιπόν μοιραίο νά συμβαίνουν τότε καταστροφές μέγιστες καί στά άλλα ζώα καί πρό πάντων τοΰτο ,ότι τό ανθρώπινο γένος περιορίζεται σέ  λίγο άριθμό έπιζώντων. Αύτοί οί άνθρωποι δοκιμάζουν καί άλλες συμφορές, πολλές καί αλλόκοτες καί πρωτοφανείς, όμως τό πιό μεγαλύτερο καί επακόλουθο στήν τότε κυκλική επάνοδο τοΰ σύμπαντος εϊναι όταν γίνεται ή τροπή αντίθετα πρός εκείνη πού κρατεί τώρα.»

Οί λίγοι επιζώντες από τήν εποχή τού Κρόνου, στήν τού Διός εποχή , επεδίωξαν νά μεταφέρουν τόν « παράδεισο» επί τού χωροχρονικού νέου κόσμου. 

Σ.Β.

Α' ΜΕΡΟΣ

Β΄ΜΕΡΟΣ

Γ΄ΜΕΡΟΣ

Ε΄ΜΕΡΟΣ

ΜΕΡΟΣ Γ΄ Η ΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ {Η ΠΤΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ}

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ Η ΠΤΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Γεν. 1,29           καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν ξύλον, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν·

Γεν. 1,30           καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ παντὶ ἑρπετῷ ἕρποντι ἐπὶ τῆς γῆς, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ ψυχὴν ζωῆς, καὶ πάντα χόρτον χλωρὸν εἰς βρῶσιν. καὶ ἐγένετο οὕτως.

Γεν. 1,31           καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα ἕκτη.

Γεν. 2,1             Καὶ συνετελέσθησαν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ καὶ πᾶς ὁ κόσμος αὐτῶν.

«ΞΕ. Άφου λοιπόν οί τρόφιμοι τοΰ Κρόνου, έχοντας τόσο πολλή άνεση καί ικανότητα γιά νά μπορούν νά συνεννοούνται όχι μόνο μέ ανθρώπους, άλλα καί μέ θηρία, έκαναν κατάχρηση όλων αυτών τών πλεονεκτημάτων γιά νά ασκούνται  στή φιλοσοφία, επικοινωνούσαν μέ θηρία καί μεταξύ τους καί ρωτούταν ‘ολα τά δημιουργήματα, γιά νά ίδοΰν άν κανένα προικισμένο μέ κάποια ιδιαίτερη δύναμη, ένοιωθε κάτι διαφορετικό άπό τά άλλα θησαυρίζοντας σοφία εύκολα καταλαβαίνομε  ότι οί άνθρωποι εκείνης τής εποχής ξεπερνοϋσαν απείρως σέ ευτυχία τούς τωρινούς. Καί ότι, χορτασμένοι υπερβολικά άπό τροφές καί ποτά, αντάλλαζαν μεταξύ τους καί μέ θηρία μύθους, όπως εκείνοι τους οποίους διηγουνται  καί τώρα, καί αυτό, σύμφωνο μέ τή γνώμη μου, εύκολα επίσης τό καταλαβαίνει κανείς. "Όμως άς τ ' αφήσουμε  τώρα αυτά, ωσότου βροΰμε κανένα ικανό ερμηνευτή γιά νά μάς πή μέ ποιό πνεϋμα  οί άνθρωποι εκείνου τοϋ καιροϋ είχαν τόν πόθο τών επιστημών καί ήξεραν τή χρησιμότητα τών συνομιλιών.»  272 d

Γεν. 2,19           καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς ἔτι ἐκ τῆς γῆς πάντα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ καὶ πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἤγαγεν αὐτὰ πρὸς τὸν Ἀδάμ, ἰδεῖν τί καλέσει αὐτά. καὶ πᾶν ὃ ἐὰν ἐκάλεσεν αὐτὸ Ἀδὰμ ψυχὴν ζῶσαν, τοῦτο ὄνομα αὐτῷ.

Όλα τά ζωντανά τής γής λοιπόν ήταν  σέ επικοινωνία μέ τόν Αδάμ – άνθρωπο , όπως μάς λέει καί ό Πλάτωνας «…, επικοινωνούσαν μέ θηρία καί μεταξύ τους καί ρωτούταν ‘ολα τά δημιουργήματα, γιά νά ίδοΰν άν ήταν κανένα προικισμένο μέ κάποια ιδιαίτερη δύναμη…» .

Καί βέβαια,  σύμφωνα μέ τήν Γένεση ,  κάποιο ήταν….

Γεν. 3,1             Ὁ δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν ἐποίησε Κύριος ὁ Θεός. ..εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί· τί ὅτι εἶπεν ὁ Θεός, οὐ μὴ φάγητε ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ παραδείσου;

Αχ! Αυτός ό όφις….

                                   

Γεν. 3,2             καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ τῷ ὄφει· ἀπὸ καρποῦ τοῦ ξύλου τοῦ παραδείσου φαγούμεθα, ἀπὸ δὲ τοῦ καρποῦ τοῦ ξύλου, ὅ ἐστιν ἐν μέσῳ τοῦ παραδείσου, εἶπεν ὁ Θεός, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ, οὐ δὲ μὴ ἅψησθε αὐτοῦ, ἵνα μὴ ἀποθάνητε.

Γεν. 3,4             καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί· οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε· ᾔδει γὰρ ὁ Θεός, ὅτι ᾗ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν.

Πώς θά μπορούσαμε νά τό θεωρήσουμε ότι ή παραπάνω αναφορά τού Πλάτωνα έχει τήν συνδετική έννοια μέ τήν πτώση τών πρωτόπλαστων , ίσως άν τό ερμηνεύσουμε από τό ότι οί  άνθρωποι  εκείνης τής εποχής  μέ τίς ικανότητες πού είχαν,  μέ τήν  ανησυχία τους γιά τήν γνώση τής δημιουργίας  τούς έφερε σέ επικίνδυνο σημείο. Αυτό πέρασε μέσα στίς  καταγραμμένες βιβλικές αναφορές ώς  σατανικός δάκτυλος πού ήθελε νά παρασύρει τούς ανθρώπους μέ τήν υπόσχεση ότι θά γίνουν καί οί ίδιοι θεοί,… « ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν.»

Ποιός όφις όμως;  Ό όφις τό φιδάκι ό διαμαντής ή κάτι άλλο;

Και βέβαια κάτι άλλο , ό όφις αυτός είναι τό φιδάκι τού εγκεφάλου μας.  Αυτό πού διεγείρει τίς σκέψεις καί επιρρεάζει τήν λογική μας. Αυτό πού μάς βάζει τό πονηρό καί τήν αντιπαράθεση μέ τόν Θεό. Πού θέλουμε νά γίνουμε θεοί μέ τίς μηχανές μας καί τήν επιστήμη μας. Πού βάζουμε τά χεράκια μας καί βγάζουμε τά ματάκια μας.  {ΕΔΩ καίΕΔΩ}

Νά τί λέει ό μοναχός γιά τόν τρόπο πού πρέπει νά εργάζεται ό άνθρωπος γιά νά μήν τόν παρασύρει ό διαβολικός όφις μέσα του.
 "Το πάν στον μοναχό είναι η τήρησι του νου. Από εκεί γίνονται όλα. Γι’ αυτό και επιβάλλεται ο μοναχός να έχη αυστηρή προσήλωσι, τήρησι και στροφή προς τον νου του. Να τον ελέγχη, γιατί από εκεί ξεκινούν όλα τα καλά και από εκεί μπαίνει φραγμός όλων των κακών. Η χρήσι και παράχρησι των νοημάτων, γεννά όλα τα υπόλοιπα. Εάν κάποιος κάνη καλή κρίσι των νοημάτων, οπωσδήποτε θα κάνη και καλή χρήσι των πραγμάτων αλλοιώς θα συμβαίνη το αντίθετο.

  Γι’ αυτό να στρέψετε όλο σας το ενδιαφέρο στην προσοχή του νου.Ένας άριστος τρόπος τηρήσεως του νου είναι η συνεχής μνήμη του Θεού. Εάν η προσοχή στραφή εις αυτόν τον στόχο, τότε ο άνθρωπος αμέσως ευρισκόμενος στην μνήμη του Θεού, δεν αμαρτάνει.Εκ προθέσεως ο υγιής άνθρωπος δεν γίνεται κακοήθης· και το ότι παρασύρεται, οφείλεται στο ότι σιγά-σιγά έφυγε ο νους από τον στόχο και έγινε θύμα της πονηρίας του σατανά και της εμπαθούς καταστάσεως του παλαιού ανθρώπου.Αν ο νους ευρίσκεται στην θέσι του, δεν θα πλανηθή ποτέ. Γιατί η αμαρτία είναι άλογος, δεν ημπορεί να πείση, μόνο απατά. Είναι δυνατό να απατήση ανθρώπους πού η γνώσι τους έχει αμβλυνθή και η έξι τους έχει παρασυρθή από το περιβάλλο τους.Το κέντρο βάρους είναι η ακρίβεια της συνειδήσεως μας στο να φυλάξωμε το θέλημα του Θεού, να τηρήσωμε πάσας τάς εντολάς Του και μέσω αυτού τού τρόπου να δεχθούμε την επίδρασι"

                                                                                                                           

Τό  τί όμως επιφυλάσσει τό μέλλον , ό χρόνος καί ή στιγμή τής 

ανατροπής τού κόσμου, τής αλλαγής φοράς , ποτέ δέν τό γνωρίζει ό άνθρωπος.   

Γεν. 3,9             καὶ ἐκάλεσε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν Ἀδὰμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἀδάμ, ποῦ εἶ;

Γεν. 3,10           καὶ εἶπεν αὐτῷ· τῆς φωνῆς σου ἤκουσα περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἐφοβήθην, ὅτι γυμνός εἰμι, καὶ ἐκρύβην.

Γεν. 3,11           καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Θεός· τίς ἀνήγγειλέ σοι ὅτι γυμνὸς εἶ, εἰ μὴ ἀπὸ τοῦ ξύλου, οὗ ἐνετειλάμην σοι τούτου μόνου μὴ φαγεῖν, ἀπ᾿ αὐτοῦ ἔφαγες;

 καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς τῇ γυναικὶ ..πληθύνων πληθυνῶ τὰς λύπας σου καὶ τὸν στεναγμόν σου· ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα, καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἡ ἀποστροφή σου, καὶ αὐτός σου κυριεύσει. …τῷ δὲ Ἀδὰμ εἶπεν ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου· ἐν λύπαις φαγῇ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου·  ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου, ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθης, ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ… καὶ ἐξέβαλε τὸν Ἀδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς καὶ ἔταξε τὰ Χερουβὶμ καὶ τὴν φλογίνην ῥομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσειν τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς.

Τί λέει ό Πλάτωνας γιά αυτήν τήν νέα γή πού κατέληξαν οί άνθρωποι 

τού παραδείσου ;

  «  "Οταν πραγματικά συμπληρώθηκε ό χρόνος, ό ώρισμένος σέ όλα αυτά τά πράγματα, καί ήρθε πιά ή ώρα νά γίνη μεταβολή, καί όταν ακριβώς τό γένος, τό φυόμενο άπό τήν γη, εξαφανίστηκε πιά ολόκληρο, άφοϋ κάθε ψυχή είχε αποδώσει όλα όσα ήταν νά γέννηση καί έπεσαν στή γή τόσα σπέρματα, όσα σε κάθε μιά τής είχαν καθοριστή, τότε πιά ό κυβερνήτης τοϋ σύμπαντος, αφήνοντας, νά ποϋμε, τό πηδάλιο, ξαναγύρισε στό παρατηρητήριο του, καί στόν κόσμο ξανάδωσε παλινδρομική στροφή τό πεπρωμένο καί ή έμφυτη κλίση. 'Όλοι λοιπόν τότε οί κατά τόπους θεοί πού συγκυβερνοϋσαν μέ τήν ύψιστη θεότητα, άφοϋ κατάλαβαν ό,τι έγινε, άφησαν πάλι τά μέρη τοϋ κόσμου, τά εμπιστευμένα στίς φροντίδες τους. Σ'αύτή τήν περιστροφή καί τήν αναστροφή ό κόσμος, επιθυμώντας κίνηση αντίθετη άπό εκείνη τής αρχής καί τοϋ τέλους, σεισμό μεγάλο έκανε μέσα του καί προξένησε πάλι άλλη καταστροφή κάθε είδους ζώων.» 272 e

"Άκουσες λοιπόν, Σωκράτη, τή ζωή πού έκαναν οί άνθρωποι τήν εποχή τής βασιλείας τοΰ Κρόνου. Αυτήν, πού λένε πώς εϊναι κατά τήν εποχή τής βασιλείας τοΰ Δία, τήν τωρινή, ζώντας την ό ϊδιος τή γνωρίζεις. "
Σ.Β.

Α' ΜΕΡΟΣ

Β΄ΜΕΡΟΣ

Δ' ΜΕΡΟΣ

Η ΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ. {Β' ΜΕΡΟΣ}

ΜΕΡΟΣ Β΄Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Καὶ ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε.

 Καὶ ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε, καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν

Τι λέει ό Πλάτωνας

ΞΕ. « Άς σκεφθοΰμε τώρα καί άς εξετάσουμε μαζί ποιό άπό εκείνα, πού τώρα εϊπαμε, εϊναι αυτό τό φαινόμενο, πού λέμε ότι εϊναι αϊτιο όλων τών αξιοθαύμαστων πραγμάτων. Γιατί πραγματικά αυτό ακριβώς εϊναι.

NE. ΣΩ. Ποιο ;

ΞΕ. Τό ότι ή φορά τοΰ σύμπαντος στρέφει άλλοτε προς τήν κατεύθυνση τῆς τωρινής κινήσεως καί άλλοτε πρόc τήν αντίθετη κατεύθυνση.  

ΞΕ. Αυτή ή μεταβολή κατευθύνσεως πρέπει νά θεωρής  ότι, άπ’ όλες τίς ανατροπές πού γίνονται στόν ουρανό, εϊναι  ή πιό μεγαλύτερη καί ή πιό τελειότερη …»

NE. ΣΩ. Καί ό τρόπος γεννήσεως, ξένε μου, ποιός ήταν τότε γιά τά ζώα ; Καί κατά ποιόν τρόπο γενννθηκαν τό ένα άπό τό άλλο ;

ΞΕ. Είναι φανερό, Σωκράτη μου, ότι τό νά γεννηθούν τό ένα άπό τό άλλο, δέν ήταν δυνατόν στην τότε φύση τους,… ΄’Ηταν επόμενο οί γέροντες νά επανέρχονται στήν κατάσταση τών παιδιών, οί πεθαμένοι πάλι καί θαμμένοι στή γή επόμενο ήταν νά ξανασχηματίζωνται έκεΐ καί νά ξανάρχονται στή ζωή, παρασυρμένοι άπό τήν έπαναστροφή, πού τούς έκανε νά παλινδρομούν άντίθετα πρός τή γέννηση, καί επειδή γι' αυτόν τό λόγο γεννιώνταν αναγκαστικά άπό τή γη, έτσι πήραν άπ' έκει τό όνομά τους καί τήν ιστορία  τους …»

Στήν φορά αυτήν τού ουρανού, όλα ήταν γεννήματα τής γής. Τώρα, στήν δική μας περίοδο, υπάρχει τό ζευγάρωμα τών ειδών πού φέρνει τά όντα στόν φυσικό κόσμο.

Όμως, ξέρει κάτι ή θρησκεία μας γιά αυτήν τήν παλαιά εποχή ; Ναί, μιλάει γιά έναν κόσμο παραδεισένιο όπου ό Θεός φρόντιζε γιά όλα τά όντα καί τούς ανθρώπους. «ΞΕ…τότε πρώτα πρώτα αύτη τήν περιστροφή τήν κυβερνοΰσε καί τήν φρόντιζε όλη ό θεός…»

Γνωρίζει άραγε ή θρησκεία μας αν κάποια στιγμή επιστρέψει σ΄αυτήν τήν φορά ό ουρανός και ή γή; Πιθανών  κάτι υπάρχει μέσα στήν ιστορία τού πλανήτη πού έχει αφήσει μνήμες. Διότι τί υπονοεί άραγε  όταν ομιλεί   γιά τήν δευτέρα παρουσία;  Λέει λοιπόν, ότι κατά τήν Δευτέρα παρουσία θα ξαναπάρουν τά σώματά τους οί πεθαμένοι. Με ποιόν τρόπο; Αυτό το ξέρει ό Θεός λένε. Μήπως όμως όλα αυτά δηλώνουν τήν επόμενη μεταστροφή τού ουρανού σέ διαφορετική φορά όπου όλα ανανεώνονται μέ έναν μεταφυσικό γιά εμάς τρόπο; Όταν οί γεννήσεις σημαίνουν επαναφορά από τήν γή τών ανθρώπων καί όλων τών ζώων;

Καί μάς εφιστά  τήν προσοχή ό Πλάτωνας γιά όλα αυτά πού ιστορούνται γιά εκείνη τήν εποχή πού ό ήλιος ανέτελλε εκεί πού τώρα δύει. « κι αυτό μνημονευόταν από τούς πρώτους μας προγόνους, οί οποίοι γεννήθηκαν στήν αρχή τού δικού μας κύκλου, καί γι' αυτό, χωρίς διάλειμμα στόν χρόνο, γειτόνευαν μέ τόν προηγούμενο κύκλο τού κόσμου πού τελείωνε. Εκείνοι ήταν για  εμάς οί κήρυκες αυτών τών ιστοριών, τούς οποίους πολλοί, σήμερα, δέν έχουν δίκιο νά μήν πιστεύουν. Γιατί πρέπει, νομίζω, νά συλλογιστούμε ποιό θά ήταν τό συμπέρασμα.» 

Πώς ήταν λοιπόν ό κόσμος στήν προηγούμενη κατάστασή του; Σύμφωνα μέ τίς περιγραφές τού Πλάτωνα, μάς θυμίζει τόν παράδεισο . Όπου όλα ήταν ένας υπέροχος κήπος, όλα τά παρείχε ή γή άφθονα . Παχιά χλόη  απλωνότανε παντού μέσα σέ μιά αιώνια άνοιξη. Όλοι ήταν νέοι αφοί έβγαιναν από τήν γή «…ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς» καί και δεν είχαν ανάγκη από ρούχα.  Όσο δε μεγάλωναν ανανεωνόντουσαν αντί νά φθείρονται.  Τά ζώα ήταν όλα ήμερα καί δέν έτρωγε τό  ένα τό άλλο, καί ό άνθρωπος συνυπήρχε μ΄ αυτά καί τά φρόντιζε.

Ή Πλατωνική περιγραφή του προηγούμενου κόσμου  είναι ένας παράδεισος.

 «…τότε πρώτα - πρώτα αύτη τήν περιστροφή τήν κυβερνοΰσε καί τήν φρόντιζε όλη ό θεός, όπως πάλι κατά τόπους τό ίδιο συνέβαινε, άφοΰ όλα τά μέρη τοΰ κόσμου ήταν μοιρασμένα άπό τούς θεούς τούς επιφορτισμένους νά τά κυβερνοΰν. Και μάλιστα καί τά ζώα τά εϊχαν μοιραστή κατά γένη καί αγέλες, σάν βοσκοί, θεΐα πνεύματα, άπό τά όποΐα καθένα, μή έχοντας ανάγκη τού άλλου, μόνο προνοούσε γιά όλες τίς ανάγκες τους, ώστε κανένα δέν ήταν άγριο ούτε άλληλοτρώγονταν, καί δέν ύπήρχε μεταξύ τους ούτε πόλεμος ούτε κανενός είδους φιλονικία καί άλλα εύεργετήματα όσα εϊναι επακόλουθα αυτής τής τακτοποιήσεως, θά μπορούσε κανείς νά διηγηθή χιλιάδες…. ‘0 ίδιος ό θεός τούς εποίμαινε καί ό ϊδιος τούς κυβερνούσε, καθώς ακριβώς τώρα οί άνθρωποι, πού εϊναι ζώο πιό θεϊκό,-κυβερνοϋν άλλα εϊδη ζώων κατώτερα άπ ‘αυτούς. "Οταν τούς κυβερνούσε έκεϊνος, δέν υπήρχαν πολιτικά συστήματα  ούτε καδένας εϊχε δικές του γυναίκες καί παιδιά. Γιατί άπό  τήν  γή ξαναγύριζαν στή ζωή όλοι, χωρίς νά θυμούνται τίποτα άπό τήν προηγούμενη υπαρξή τους* τέτοια δέν υπήρχαν, εϊχαν όμως άφθονους καρπούς άπό τά καρποφόρα δέντρα καί άπό πολύ άλλη βλάστηση, πού δέν-φύτρωναν ΰστερα άπό καλλιέργεια,άλλα ή γή μόνη της τούς πρόσφερε. Καί γυμνοί καί χωρίς κρεββάτια, ζώντας στό ΰπαιθρο τόν περισσότερο, τά συγκόμιζαν,γιατί  

οί εποχές τους ήταν μέτριες, ώστε δέν υπόφεραν, καί εϊχαν μαλακά κρεββάτια άπό χλόη πού φύτρωνε άπό τή γη άφθονη. Άκουσες λοιπόν, Σωκράτη, τή ζωή πού έκαναν οί άνθρωποι τήν εποχή τής βασιλείας τοΰ Κρόνου. Αυτήν, πού λένε πώς εϊναι κατά τήν εποχή τής βασιλείας τοΰ Δία, τήν τωρινή, ζώντας την ό ϊδιος τή γνωρίζεις. Θά μπορούσες τώρα καί θά 'θελες νά κρίνης ποιά άπ’ τίς δυό εϊναι  περισσότερο ευτυχισμένη ;»   272a , b

ΜΕΡΟΣ Α΄

Η ΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ.

Ό Παράδεισος… ποιός είναι αυτός ό Παράδεισος τής παλαιοβιβλικής εξιστόρισης πού όλοι επιδιώκουμε νά πάμε μετά θάνατον;…. Ό Παράδεισος όπου ό Θεός ανταποδίδει στίς ψυχές τών ανθρώπων σύμφωνα μέ τά έργα τους κατά τήν επίγεια ζωή τους…. Ό Παράδεισος όλων τών θρησκειών…{ΕΔΩ}

Τί  θά λέγατε λοιπόν άν σάς  ερωτούσαν από πού γνωρίζουν οί  θρησκείες   τόν Παράδεισο ; Ίσως ότι  τόν αποκάλυψε ό Θεός  στούς άγιους πατέρες τους μέ τόν οποίον είχανε συχνή συνομιλία…. ‘Όμως, καί αυτός ό Παράδεισος, όπως καί  ή δημιουργία κατά τήν Γένεση , υπάρχουν μέσα στά Πλατωνικά κείμενα….

Κατά τόν Πλάτωνα, στό έργο του «Πολιτικός» , τό  Σύμπαν δέν έχει μία αιώνια συγκεκριμένη περιστροφή , αλλά μεταβάλλει τήν φορά του από δεξιόστροφη σέ αριστερόστροφη καί από αριστερόστροφη σέ  δεξιόστροφη σέ μιά συνεχή εναλλαγή ….

 ΞΕΝΟΣ  "…άλλα γιά τήν μεταβολή τής δύσεως καί τής  ανατολής, τοϋ ήλιου καί τών άλλων άστρων, ότι δηλαδή ά π' όπου ανατέλλει τώρα, σ' αυτόν τόν τόπο βασίλευε τότε καί έβγαινε άπό τήν αντίθετη πλευρά,… Ακόμη έχομε πάλι άκούσει άπό πολλούς τήν ιστορία τής βασιλείας τοΰ Κρόνου. .. Κι' αυτό ακόμα ότι οί άνθρωποι τής προηγούμενης ηλικίας γεννήθηκαν άπό τή γή  , καί  δέν έγεννήθηκαν ό ένας άπό τόν άλλο…"Ολα λοιπόν αύτά τά θαύματα προέρχονται άπό τό ϊδιο φαινόμενο καί κοντά σ'αύτά χιλιάδες άλλα καί ακόμη πιό αξιοθαύμαστα άπ' αυτά. Άλλα στήν τόσο μακρινή πορεία τοϋ χρόνου άλλα άπ΄ αύτά έξαφανίστηκαν καί άλλα, λένε, διασκορπίστηκαν σέ επεισόδια άνεξάρτητα μεταξύ τους. "Ομως έκεϊνο τό φαινόμενο, πού εΐναι αϊτιο σέ όλα αυτά, κανείς δέν  τό έχει πεϊ…

Άκουσε λοιπόν. Αυτό τό σύμπαν, πού βρισκόμαστε, άλλοτε ό ίδιος ό Θεός τό όδηγεΐ στήν πορεία του καί συνεργεί στήν περιστροφή του, καί άλλοτε τό αφήνει νά πορεύεται, όταν οί περίοδοι τοΰ χρόνου, πού τοΰ εΐναι ορισμένες έχουν πιά τελειώσει τήν πορεία τους, καί τό σύμπαν ξαναρχίζει τότε άπό μόνο του τήν αντίστροφη πορεία, επειδή έχει ζωή καί έχει προικιοθή μέ φρόνηση άπ’ εκείνον πού τό  σύνθεσε απαρχής. Καί αυτή ή διάθεση πρός τήν παλινδρομική του πορεία , τοΰ εϊναι αναγκαστικά έμφυτη γι' αυτόν ακριβώς τό λόγο.» 269a  ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ

Άς δούμε τώρα τί γράφει ή Γένεσις τῆς Παλαιάς Διαθήκης.

Γεν. 1,1  Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Γεν. 1 ,26   ...   καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν, 

Γεν. 2,7   ... καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν.

Βλέπουμε λοιπόν ότι  στήν συγκεκριμένη ιστορική αναφορά τής Γένεσις, «ό ίδιος ό Θεός  όδηγεΐ»  τά πράγματα όπως λέει ό Πλάτωνας , καί  τακτοποιεί ουρανό καί  γή.  Οί δε άνθρωποι,     « οί άνθρωποι γεννήθηκαν άπό τή γή»   , ή κατά τήν βιβλική   αναφορά ,  « ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς».

Μάς εξειγεί λοιπόν  ό Πλάτωνας , πότε  ό Θεός  κατευθύνει τήν  δημιουργία του καί τά δημιουργήματά του  καί πότε  τήν αφήνει να πορευθεί  μόνη της «επειδή έχει ζωή καί έχει προικιοθή μέ φρόνηση άπ’ εκείνον πού τό  σύνθεσε απαρχής.»

"Έκεϊνο όμως πού καλούμε Ουρανό καί Κόσμο, έχει λάβει άπό εκείνον πού το γέννησε δώρα πολλά καί θαυμάσια, άλλ' όμως έπῆρε συμμετοχή καί στό σώμα. Γι’ αυτό λοιπόν τοϋ εϊναι αδύνατο νά μήν έχη γιά πάντα μερίδιο στή μεταβολή " 269 e

Γιατί , «… ή φορά τοΰ σύμπαντος στρέφει άλλοτε πρός τήν κατεύθυνση τής τωρινής κινήσεως καί άλλοτε πρόc τήν αντίθετη κατεύθυνση.  … Αυτή ή μεταβολή κατευθύνσεως πρέπει νά θεωρής  ότι, άπ’ ‘ολες τίς ανατροπές πού γίνονται στόν ουρανό, εϊναι  ή πιό μεγαλύτερη καί ή πιό τελειότερη» 269 c ,d

 Έτσι , « φαίνεται άλλοτε  νά όδηγηται άπό μιάν άλλη θεια αίτια καί, άποκτώντας πάλι νέα ζωή,νά δέχεται άπό τόν δημιουργό του αθανασία ανακαινισμένη, καί άλλοτε, όταν άφεθή στόν εαυτό του, νά κινήται μέ τήν ϊδια του τήν κίνηση, αφημένος, έτσι ώστε νά πορεύεται παλινδρομικά πολλές χιλιάδες περιόδους, γιατί στρέφεται όντάς μεγαλύτερος άπ' όλα καί βρισκόμενος στήν πιό μεγάλη ισορροπία βαδίζει απάνω σέ υπερβολικά μικρή βάση.»

"Καὶ ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε.

 Καὶ ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε, καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν."

ΣΟΦΙΑ ΒΛΑΧΟΥ 

Α΄μέρος


Β΄μέρος


Γ' ΜΕΡΟΣ


Δ' ΜΕΡΟΣ

Η ΡΟΥΦΙΑΝΙΑ ΤΟΥ 1142

«Εσύ, ρουφ... πόσους έδωσες σήμερα; Ρουφιάνεψε και εσύ μπορείς. Άλλη μια παγκόσμια πρωτιά. Να πληρώνεις...για να ρουφιανέψεις! Μέσα σε 2 μέρες 582 ''καλοθελητές'' σήκωσαν το ακουστικό για να καταγγείλουν - παραπονεθούν, στο «1142 δώσε και συ τον διπλανό σου μπορείς».

Ἡ εἰρωνεία καλεῖ γιὰ θλιβερὸ σχόλιο: ἐὰν ἦταν λαθρομετανάστες αὐτοὶ ποὺ κάπνιζαν, θὰ γίνονταν οἱ καταγγελίες;

Ἔγιναν οἱ ἀντίστοιχες καταγγελίες γιὰ προσβολὴ τῆς δημοσίας αἰδοῦς γιὰ τὰ Gay Pride parades?

Συμμετεῖχαν οἱ πολῖτες γιὰ καταγγελίες γιὰ καταστροφὴ τοῦ δημοσίου πλούτου ἀπὸ τοὺς κομμουνιστικοὺς στρατοὺς τοῦ τσίπρα ποὺ καταστρέφουν τὴν Ἀθήνα καὶ ἄλλες πόλεις ποὺ ἔχουν γίνει μὲ τὰ λεφτά μας;

Ὑπάρχει ἡ ἀντίστοιχη κινητοποίηση γιὰ παρανομίες τῶν λαθρομεταναστῶν γιὰ βιασμούς, ληστεῖες καὶ τρομοκρατία τῶν πολιτῶν ποὺ φοβοῦνται νὰ ἀντιδράσουν καὶ νὰ ζητήσουν τὸ δίκαιό τους διότι οἱ μπάτσοι θὰ τοὺς χώσουν μέσα;

Ὑπάρχει ὁ ἀντίστοιχος φορέας ὁ ὁποῖος θὰ δέχεται τέτοια τηλέφωνα καταγγελιῶν; φυσικὰ ὄχι, γιατὶ ἡ κυβέρνηση τοῦ Coύλη καὶ τῆς μάνας του ἔχει προσκυνήσει τὸ ἄντρο τῆς δημοκρατίας ποὺ βρίσκεται κάτω στὰ ἀριστερὰ τῆς Μεσογείου καὶ ὄχι τὸ μνημεῖο τοῦ ἀγνώστου στρατιώτη.

Κατόρθωσαν καὶ ἐπιστράτευσαν ὅλα τὰ κακοποιὰ στοιχεῖα, ἀπατεῶνες πολιτικούς, λαθρομετανάστες, δημοσιογράφους, ὁμοφυλόφιλους, λεσβίες, εἰσαγόμενους ἐγκληματίες καὶ καθάρματα ποὺ θὰ πουλοῦσαν καὶ τὴ μάνα τους γιὰ μία τυρόπιτα ποὺ δουλεύουν στὶς ΜΚΟ καὶ ἐπιτίθενται μὲ μάχη σὲ πλήρη ἐξέλιξη ἔχοντας τελικὸ ἀπώτατο σκοπὸ τὴν κυριαρχία τοῦ Μαμωνᾶ, ποὺ εἶναι τὸ χρῆμα, ποὺ σημαίνει τὴν ἐπικράτηση τῆς ὕλης, ποὺ γνωρίζουμε ὅτι ἀναφέρεται στὸ «καλὸ βιβλίο» τοῦ χριστιανισμοῦ σὰν «προφητεία» (Θεὸς φυλάξοι), ὁ ὁποῖος συνηγορεῖ στὴν διάλυση καὶ ἐξαφάνιση τῆς Ἑλλάδος, οἱ δὲ ἐκπρόσωποί του οἱ παπᾶδες, ἔχουν ταχθεῖ ὑπὲρ τοῦ κατακτητικοῦ στρατοῦ γιὰ νὰ μᾶς πάρουν τὴν Ἑλλάδα ἀποδίδοντας τὴν περιουσία ποὺ ἔκλεβαν ἐπὶ χρόνια ἀπὸ τοὺς εὔπιστους Ἕλληνες. Καὶ φυσικὰ ἐννοῶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ποὺ δωρίζεται στὸν στρατὸ κατοχῆς τῶν λαθρομεταναστῶν ἀντὶ στοὺς φτωχοποιημένους Ἕλληνες καὶ ἑλληνικὲς οἰκογένειες. καὶ ὁ λόγος ποὺ τὸ ἀναφέρω εἶναι γιὰ νὰ κάνουν τὴ σύγκριση ὅσοι καταφέρουν νὰ ἀνοίξουν λίγο τὰ μάτια τους καὶ δοῦν ἐὰν ἐπρόκειτο γιὰ προφητεία ἢ σχεδιασμό.

Δὲν γνωρίζω μετὰ βεβαιότητος, μόνο σκέφτομαι καὶ δὲν εἶμαι οὔτε καπνιστής...

ΠΗΓΗ

ΜΗΝ ΠΑΨΕΙΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΣ....

ΠΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΣΟΥ ΜΕΣΑ Σ΄ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΟ…

Ο θυμός ή θυμικόν η θυμοειδές μέρος είναι η σφαίρα εκείνη της ψυχής που περικλείει το συναίσθημα και τη βούληση. 

Ο θυμός, στην αρχαία του σημασία, δεν ταυτίζεται με ό,τι σήμερα γνωρίζουμε ως “συναίσθημα του θυμού”, αλλά αναφέρεται σε ολόκληρο το κέντρο του συναισθήματος, που αποτελεί και τον πυρήνα της υπάρξεώς μας. Με αυτή την έννοια, απεικονίζει την εν γένει διάθεσή μας και μοιάζει να είναι η απορροή αυτού που είμαστε.

Η ψυχή μοιάζει με ένα άρμα, συρόμενο από ένα ζεύγος πτερωτών ίππων και οδηγούμενο από έναν ηνίοχο. Το λογιστικό και κατ΄ εξοχήν ανθρώπινο μέρος εκφράζει ο ηνίοχος, ενώ τα δύο ιππόμορφα μέρη εκφράζονται από το θυμοειδές (λευκός ίππος) και το επιθυμητικόν (μαύρος ίππος). 

Ο πρώτος “απληκτος, κελεύσματι μόνον και λόγω ηνιοχειται” (οδηγείται χωρίς χτυπήματα, μόνον από τα κελεύσματα και τους λόγους του ηνιόχου). ενώ ο δεύτερος “μάστιγι μετά κέντρων μόγις υπείκων” (μόλις που συγκρατείται από το μαστίγιο και τα κεντρίσματα). Η αντίθεση αυτή μεταξύ των δύο “αλόγων” μερών της ψυχής γεννά το εσωτερικό δράμα της ζωής του κάθε ανθρώπου. 

.. χαρακτηριστικό του θυμοειδούς ή θυμικού μέρους είναι να κυβερνάται και να κυβερνά, του λογιστικού μέρους μόνο να κυβερνά, ενώ του επιθυμητικού μέρους μόνο να κυβερνάται. Έτσι, αναδεικνύεται η ενδιάμεση φύση του θυμικού και γίνεται φανερός ο λόγος για τον οποίο αποτελεί το “κλειδί” για την ενοποίηση του συνόλου της ψυχής: “τω δε θυμοειδει το αρχεσθαι και το αρχειν κατά φύσιν εστίν, υπηκόω μεν οντι του λογισμου κρατουντι δε και κολάζοντι την επιθυμίαν, όταν απειθη τω λογισμω” (η πειθαρχία και η αρχηγία ανήκουν στην φύση του θυμικού, αφού αυτό υπακούει στην λογική, ενώ εξουσιάζει και τιμωρεί την επιθυμία όταν εκείνη επαναστατεί προς την λογική). 

ΠΗΓΗ

ΑΣ ΜΕΤΡΗΘΟΥΜΕ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΣΟΙ ΜΕΙΝΑΜΕ ΕΧΟΝΤΕΣ ΣΩΑΣ ΤΑΣ ΦΡΕΝΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ....

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΙ ... ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ Σ΄ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ...ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΑΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ;!!!! ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΟΥΜΕ ;!!!!!!!!

ΕΔΩ       ΚΑΙ    ΕΔΩ       

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....

ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΘΝΙΚΑΣ ΕΟΡΤΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΗΡΩΩΝ....

“Όσοι λατρεύουν τ’ άψυχα γιά θεούς δέν διαφέρουν από κάποιον πού πιάνει κουβέντα μέ τά ντουβάρια”. Ηράκλειτος.

ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ

Τό μεγάλο ψέμα γιά τήν Τουρκική εισβολή στήν Συρία