του Χρήστου Δερμοσονιάδη (Δικαστή)
Όταν ο Πιλάτος βεβαιώθηκε για την αθωότητα του Χριστού και θέλησε να τον
απολύσει τότε οι Ιουδαίοι φώναξαν: «Ημείς νόμον έχομεν και κατά τον
νόμον ημών οφείλει αποθανείν, ότι Θεού υιόν εαυτόν εποίησε.» (Ιωάν.10'
7). Αυτή είναι και η σημερινή θέση των Εβραίων. Ισχυρίζονται ότι ο
Χριστός παρέβη πράγματι το Μωσαϊκό Νόμο και δίκαια κατεδικάσθη σε
θάνατο.
Είναι δυνατόν όμως η ανθρώπινη Δικαιοσύνη να έφθασε σε τέτοια αντίθεση
προς τη Θεία Δικαιοσύνη ώστε να καταδικάσει σε θάνατο τον ίδιο το Θεό
και εν ονόματι του Νόμου να θανατώσει το Δημιουργό;
Το βασικό λοιπόν
ερώτημα είναι αν η δίκη του Χριστού ήτανε μία δίκαιη δίκη, κατά το
ανθρώπινο μέτρο, αν δηλαδή έγινε σύμφωνα με το νόμο και τη δικονομία.
...Ο Πιλάτος αθώωσε το Χριστό για άλλη μια φορά, αλλά πάλε δεν τον απέλυσε.
Και οι Ιουδαίοι παραδέχθηκαν ότι ο κατηγορούμενος βρέθηκε από το Μέγα
Συνέδριο ένοχος θανάτου κατά το Μωσαϊκό δήθεν Νόμο γιατί απεκάλεσε τον
εαυτό του υιό Θεού, πράγμα που απέκρυψαν από τον Πιλάτο μέχρι τη στιγμή
αυτή.
...Ο Πιλάτος παρέβη τη βασική νομική αρχή του Ρωμαϊκού Δικαίου «non bis in
idem» (όχι δις επί της αυτής υποθέσεως) και ξαναμπήκε στο Πραιτώριο για
να ανακρίνει και πάλε τον Ιησούν.
...Εάν θεωρηθεί ότι η πράξη του Πιλάτου να νήψει τα χέρια του και να
επιτρέψει στους Εβραίους να σταυρώσουν το Χριστό ισοδυναμεί με θανατική
καταδίκη τότε ...
Την περίοδο της
Τουρκοκρατίας δεν βρήκαν την ευκαιρία μόνο οι Βρετανοί για να αρπάξουν
από την υποδουλωμένη Ελλάδα αρχαιολογικούς θησαυρούς, αλλά και οι
Γάλλοι. Το διάσημο άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, που κοσμεί σήμερα το
Μουσείο του Λούβρου, το άρπαξαν από το νησί Γάλλοι αξιωματούχοι το 1821.
Εικοσιτέσσερις μέρες πριν από την έναρξη της ελληνικής επανάστασης
παρουσίαζαν το απόκτημά τους με καμάρι στα Ηλύσια Πεδία. Ήταν το δώρο
του πρεσβευτή της Γαλλίας στην Πόλη, Μαρκησίου Ντε Ριβιέρ, στον βασιλιά
Λουδοβίκο τον ΙΗ.... 
