Ό αεί υπάρχων Θεός.

Χωρίς τόν ήλιο δέν υπάρχει ζωή.  Ό ήλιος δίνει φώς, θερμότητα καί ενέργεια καί υπάρχει ό κόσμος. Ένας κόσμος όμως όχι τέλειος. Εμπεριέχει καί τό σκοτάδι, καί τήν φθορά καί τόν θάνατο. Έτσι ό ήλιος δέν μπορεί νά είναι θεός γιατί ό Θεός  είναι τέλειος καί τέλεια ή δημιουργία του. Ό ήλιος μας όμως μπορεί νά είναι ένας μικρός θεός γιά ό,τι μάς προσφέρει. Ποιός όμως είναι ό Θεός ;  Εάν ό ήλιος μπορεί νά δίνει ζωή, τότε ό Θεός είναι ό Υπερήλιος από τόν οποίο προέρχεται ή δυνατότητα νά δίνουν ζωή οί ήλιοι.

Άν ό Θεός είναι φώς, τέλειος καί αγαθός δέν θά δημιουργούσε τίποτα τό σκοτεινό, τό ατελές καί εφήμερο. Καί αφού ό κόσμος μας περιέχει σκοτεινά μέρη, ατέλειες καί θάνατο, τότε κάτι άλλο είναι. 

Ό Θεός είναι τό αείζωον πύρ , τό χωρίς αρχή κέντρο τού σύμπαντος τό αεί υπάρχων χωρίς αρχή και τέλος.  Είναι ένας Υπερήλιος ή ενέργεια τού οποίου είναι αυτό πού λέμε εμψύχωση όντων. Από τόν Υπερήλιο αυτόν, από τό άγιον άκτιστο πύρ προήρθαν οί ήλιοι ώς μέρη του πού αποσπάστηκαν καί στροβιλίσθηκαν στόν συμπαντικό χώρο ό οποίος είναι ή αύρα τού πυρός Υπερήλιου. Κάθε ήλιος είναι ένας Εωσφόρος θά λέγαμε εάν θέλαμε νά προσεγγίσουμε τήν θεωρία τής χριστιανικής θρησκείας αφού ώς άγγελος τού φωτός έφυγε από τόν θεό καί έφτιαξε τόν δικό του κόσμο. Από κάθε ήλιο μέρη τους αποσπάστηκαν καί  δημιούργησαν τούς πλανήτες. Στούς πλανήτες υπάρχουν τά σκοτεινά μέρη αφού κάθε φορά πού τό σώμα τους εμποδίζει  τό φώς τού ήλιου δημιουργείται σκοτάδι.

Οί ήλιοι πού είναι μέρος τού αείζωου πυρός τού Θεού  Υπερήλιου, είναι φωτιά καί όχι πύρ αλλά εμπεριέχουν μέρος τού πυρός αφού εξ' αυτού προέρχονται. Οί δέ πλανήτες ούτε πύρ ούτε φωτιά έχουν αλλά δέχονται από τόν ήλιο τήν μέν φωτιά ώς τήν θερμότητα καί τό φώς του , τό δέ πύρ ώς εμψύχωση τών όντων. Έτσι ό πλανητικός κόσμος είναι ατελής καί τό κάθε όν ολιγόζωο . Επομένως κάθε τί πού γεννιέται πάνω στόν πλανήτη έχει τά σκοτεινά του μέρη, είναι φθαρτό καί εμπεριέχει τόν θάνατο.