Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΛΗ , ΟΥΤΕ ΧΩΡΟΣ, ΔΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΟΥΝ. ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟΝ , ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟΝ , ΤΟ ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑ , ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΟΥΤΕ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ , ΟΥΤΕ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ , ΟΥΤΕ ΑΠΟΘΝΗΣΚΕΙ.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΣΣΑΣ

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Στήν Αμφίπολη αυτός πού ανασκάπτεται είναι "Υπόγειος" Ναός καί όχι τάφος.!!!

"Υπόγειος" Ναός είναι αυτός που ανασκάπτεται στην Αμφίπολη και όχι τάφος …Αυτό "φωνάζει" το ψηφιδωτό. Δεν χρειάζεται κάποιος να δει το θέμα του ψηφιδωτού για να το καταλάβει.
Μπορεί για κάποιο ιερό πρόσωπο ή πρόσωπα να ήταν ο χώρος της ταφής τους, αλλά συνολικά δεν είχε τη λειτουργία ενός τάφου. Όπως δεν είναι τάφος για παράδειγμα ο ναός του Ουέστμινστερ, επειδή στο εσωτερικό του έχουν ταφεί "ιερά" πρόσωπα της αγγλικής ιστορίας, έτσι δεν είναι τάφος και το εύρημα της Αμφίπολης. 
Υπάρχει κάποιος άνθρωπος, που, όταν βλέπει το Ουέστμινστερ, να ισχυρίζεται πως είναι τάφος; Γιατί να βλέπει τάφο στην Αμφίπολη; Η ύπαρξη του ψηφιδωτού στο "τάφο" τής Αμφίπολης αυτό το πράγμα αποδεικνύει. Αποκαλύπτει την πολλαπλότητα της χρήσης τού μνημείου και αυτή η πολλαπλότητα με τη σειρά της αποδεικνύει την πραγματική του ιδιότητα.
 …Αυτό "φωνάζει" το ψηφιδωτό. Δεν χρειάζεται κάποιος να δει το θέμα του ψηφιδωτού για να το καταλάβει. Ψηφιδωτά δάπεδα οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν στα παλάτια, στους ναούς,στα δημόσια κτήρια, στις δημόσιες αγορές ή στα δημόσια λουτρά. Για να έχει αυτό το μνημείο ψηφιδωτό δάπεδο, σημαίνει πως δεν είναι ένα ταφικό μνημείο. Αυτό μας "λέει" το ψηφιδωτό και μόνον με την ύπαρξή του. Αυτό θα μας "έλεγε" ακόμα κι αν είχε κάποιο "θέμα" φυτικής ή γεωμετρικής εικονογραφίας. Μαρμάρινο δάπεδο μπορεί να έχει ένας τάφος …Ψηφιδωτό, όμως, όχι. Αυτό, δηλαδή, το οποίο βλέπουμε στην Αμφίπολη, είναι ένα δημόσιο κτίριο …Ανοικτό και επισκέψιμο σε κάποιο έστω και ιδιαίτερα ολιγάριθμο κοινό "εκλεκτών".
Από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα; 
 Από τη λογική, και ως εκ τούτου δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφισβήτηση. Το μωσαϊκό έχει πάνω απ’ όλα χρηστική αξία. Γι' αυτόν τον λόγο το πληρώνεις πανάκριβα σε σχέση με την αντίστοιχη ζωγραφική παράσταση. Πληρώνεις ένα καλλιτέχνημα, το οποίο θα πρέπει εκτός από την καλλιτεχνική του αξία να έχει και μηχανικές αντοχές χρηστικού αντικειμένου. Πληρώνεις πανάκριβα έναν καλλιτέχνη να βάλει την τέχνη του με ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς, προκειμένου το έργο του να μπορεί να αντέχει στη βαριά χρήση που προβλέπεται για το δάπεδο ενός κτηρίου, το οποίο καταπονείται από τη χρήση.
Αν αυτό, το οποίο βλέπουμε στην Αμφίπολη,
είναι τάφος, γιατί να πληρώσει κάποιος το κόστος της χρήσης, όταν δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη; Γιατί να "πληρώσει" σε χρήμα και χρόνο για κάτι, το οποίο είναι απολύτως περιττό; Τέτοια ανάγκη δεν έχει ένας τάφος. Δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη για έναν τάφο, του οποίου η "επαφή" με το κοινό θα περιοριστεί στις λίγες ώρες των νεκρώσιμων τελετών. Τιμάς εξίσου τον νεκρό, πληρώνοντας τον ίδιο πανάκριβο καλλιτέχνη, για να δημιουργήσει το καλλιτέχνημά του ζωγραφίζοντάς το …Ζωγραφίζοντάς στους τοίχους τού τάφου ή ακόμα και στο δάπεδό του, εφόσον, στις λίγες ώρες που ο τάφος θα παραμείνει σε δημόσια θέα, δεν προλαβαίνει το καλλιτέχνημα να καταστραφεί.
Απλή λογική είναι αυτή …Δεν είναι θέμα οικονομίας …Είναι θέμα ορθολογικής σκέψης, η οποία από μόνη της απεχθάνεται και αντιστέκεται σε κάθε περίπτωση περιττής και ανώφελης σπατάλης. Όταν στολίζεις έναν νεκρό μέσα στο φέρετρο —όσο κι αν τον αγαπάς— αρκείσαι να βρεις και να του φορέσεις τα πιο όμορφα παπούτσια. Δεν ψάχνεις επιπλέον να βρεις και τα πιο γερά παπούτσια …γιατί απλούστατα είναι απολύτως βέβαιον ότι δεν θα τα χρησιμοποιήσει. Σε καλύπτει το να είναι απλά τα πιο όμορφα. Δεν θέλεις ούτε διπλές ραφές ούτε ειδικές σόλες.
 Γιατί να βάλουν, για παράδειγμα, σύστημα τροχών στην μαρμάρινη πόρτα τού υποτιθέμενου νεκρικού θαλάμου, αν δεν επρόκειτο να την ανοίξουν ποτέ ξανά μετά την ταφή τού νεκρού; Όπως δεν "τρώνε" τα παπούτσια τους οι νεκροί από το πολύ περπάτημα, έτσι δεν "τρώνε" μεντεσέδες νεκρικών δωματίων οι ζωντανοί, μπαινοβγαίνοντας στους τάφους. Δεν τους φαίνεται παράξενο που ο τάφος έχει μηχανισμό —και μάλιστα πολυχρησιμοποιημένο—, ο οποίος προστατεύει τα μαρμάρινα θυρόφυλλα από τη συχνή χρήση; Αυτές τις απλές σκέψεις οι "επιφανείς" Έλληνες αρχαιολόγοι δεν τις έκαναν …Δεν τις έκαναν, παρ' όλο που υπήρχε το "προηγούμενο" με τους μακεδονικούς τάφους, οι οποίοι είχαν πάνω τους μόνον ζωγραφιές και σχεδόν "πακτωμένες" πόρτες.
Αυτός ο Ναός, όπως και όλοι οι ναοί των χθόνιων θεών, σχετίζεται με τα διονυσιακά και τα ορφικά μυστήρια …Σχετίζεται με το μυστήριο της γέννησης του Διονύσου …Με το μυστήριο της γέννησης του Θεανθρώπου, που θα σώσει την ανθρωπότητα και θα οδηγήσει τον άνθρωπο στη θέωσή του. Επειδή σε αυτούς τους ναούς τα πάντα είναι συμβολικά, ώστε να τα καταλαβαίνουν μόνον οι μυημένοι, τίποτε δεν είναι τυχαίο. Ένα ψηφιδωτό, μάλιστα, στο τέλος ενός λαμπρού διαδρόμου και μπροστά από μία "Πύλη", έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο —πέραν του διακοσμητικού— και επιπλέον είναι αδύνατον να μην μεταφέρει ένα "μήνυμα".
Αυτό, το οποίο λέμε, δηλαδή, είναι το εξής:
Σε αυτούς τους ναούς, όπου περιφέρονταν οι μυημένοι των ελληνικών μυστηρίων, τα ψηφιδωτά των δαπέδων διαχώριζαν τους χώρους μεταξύ τους …Διαχώριζαν τους μυημένους μεταξύ τους …Μπορούσες να το "πατήσεις" μόνον υπό προϋποθέσεις …Μόνον αν ήσουν μυημένος …Μόνον αν μπορούσες να "καταλάβεις" το "μήνυμά" του. Ο χώρος, δηλαδή, ο οποίος ξεκινάει αυτό το ψηφιδωτό, είναι η αρχή για την είσοδο σε έναν επόμενο χώρο, ο οποίος είναι αυστηρά μόνον για τους μυημένους. Για όλους τους υπόλοιπους το ψηφιδωτό έχει τη σημασία ενός οπτικού σήματος, το οποίο απαγορεύει τη διέλευση …Ένα "STOP".
 
Μέχρι το ψηφιδωτό δάπεδο μπορεί να έφτανε κάποιος μόνον με την ιδιότητα του Έλληνα, αλλά από εκεί και πέρα δεν μπορούσε να συνεχίσει …Μόνον οι μυημένοι …Ιερείς, Μαινάδες, Βασιλείς και Στρατηγοί. Αυτό δεν πρέπει να φαίνεται παράξενο σε εμάς τους χριστιανούς. Όλοι όσοι φέρουν την ιδιότητα του χριστιανού μπαίνουν μέσα στους χριστιανικούς ναούς …Μπαίνει όμως κανένας στο Ιερό τού Ναού από την "Ωραία Πύλη"; Γιατί δεν μπαίνει, εφόσον δεν είναι ποτέ κλειδωμένη; Γιατί δεν μπαίνει, εφόσον δεν έχει ορατό κάποιο "απαγορευτικό"; …Δεν μπαίνει, γιατί γνωρίζει ότι απαγορεύεται η διέλευση από αυτήν για τους κοινούς πιστούς.
Τον ίδιο ρόλο έπαιζαν τα ψηφιδωτά στους αρχαίους ελληνικούς ναούς.
 Η Πύλη, η οποία ακολουθεί του ψηφιδωτού, είναι συμβολικά η Πύλη τού Κάτω Κόσμου, στον οποίο θα μπει ο Θεός Πλούτωνας με την όμορφη Κόρη και τον πονηρό Ερμή. Αυτό είναι αρκετό για τον αμύητο. Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα. 
... Ό,τι βλέπουμε λοιπόν στις "κλειδωμένες" απεικονίσεις των ψηφιδωτών, είναι αυτά τα οποία περιγράφονται με λόγια στα Ιερά Κείμενα. Το ψηφιδωτό τής Αμφίπολης εκεί μας παραπέμπει …Μας παραπέμπει στα Ιερά Κείμενα και στα Μυστήρια …Στα Μυστήρια της γέννησης του Διονύσου. Τι είπαμε πως είναι το απόλυτο ζητούμενο του πιο πολύπλοκου Σχεδιασμού στην ιστορία του κόσμου; …Η γέννηση του Θεανθρώπου …Η γέννηση του Σωτήρα, που θα οδηγήσει στη θέωση το ανθρώπινο "είδος".
...ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τό Ναύπλιον

Σελίδες

Χρονοχάρτης τῶν πυρηνικῶν δοκιμῶν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ Β’ΠΠ μέχρι τὸ 2000

.

.

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ