Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΛΗ , ΟΥΤΕ ΧΩΡΟΣ, ΔΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΟΥΝ. ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟΝ , ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟΝ , ΤΟ ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑ , ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΟΥΤΕ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ , ΟΥΤΕ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ , ΟΥΤΕ ΑΠΟΘΝΗΣΚΕΙ.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΣΣΑΣ

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΒΙΑ = ΔΙΟΣ ΦΥΛΑΚΑΙ.

Διὸς φυλακαί: Τίς φρουρές αποτελούσαν ή Βία καί τό Κράτος, όργανα τής εξουσίας τού Δία, πού συναντάμε στή Θεογονία του Ησιόδου (385) καί τόν Προμηθέα Δεσμώτη τού Αισχύλου (στ. 12-87).

Ησιόδου «Θεογονία»
Στὺξ δ᾽ ἔτεκ᾽ Ὠκεανοῦ θυγάτηρ Πάλλαντι μιγεῖσα
Ζῆλον καὶ Νίκην καλλίσφυρον ἐν μεγάροισιν·
καὶ Κράτος ἠδὲ Βίην ἀριδείκετα γείνατο τέκνα, 
τῶν οὐκ ἔστ᾽ ἀπάνευθε Διὸς δόμος, οὐδέ τις ἕδρη,
οὐδ᾽ ὁδός, ὅππη μὴ κείνοις θεὸς ἡγεμονεύῃ,
ἀλλ᾽ αἰεὶ πὰρ Ζηνὶ βαρυκτύπῳ ἑδριόωνται.

Η Στυξ, η κόρη του Ωκεανού, αφού ήρθε σ’ επαφή με τον Πάλλαντα
γέννησε τον Ζήλο και τη Νίκη με τους όμορφους αστραγάλους, στον κοιτώνα∙
γέννησε και το Κράτος και τη Βία, περίφημα παιδιά,
για τα οποία δεν υπάρχει κατοικία μακριά από τον Δία, ούτε θέση,
ούτε δρόμος, παρά αυτός που οι θεοί τα οδηγούν,
αλλά πάντοτε κοντά στον Δία, που βροντάει φοβερά, μένουν.


Ο κοσμοκράτορας Δίας εξοργίστηκε γι’ αυτό  και έστειλε τα όργανά του, το Κράτος και τη Βία, να συλλάβουν τον Προμηθέα και να τον μεταφέρουν στον Καύκασο. Σε όλο το δράμα, διάχυτη είναι η σκληρότητα και η ανελεημοσύνη του Δία, κάτι για το οποίο υπερηφανεύονται τα όργανά του, το Κράτοςη δομημένη εξουσία στην εκτελεστική της αποστολή, και η Βία. Αυτά εδώ, μεθερμηνεύοντας τη βούληση του Δία, φέρνουν τον Τιτάνα στα ακατοίκητα βουνά του Καυκάσου, για να τον αλυσοδέσουν. Το έργο τούτο ανατίθεται στον Ήφαιστο, ο οποίος συμπάσχει με τον Προμηθέα και εκτελεί τούτο το απεχθές καθήκον χωρίς τη θέλησή του. Απεναντίας, το Κράτος, ως πιστός υπηρέτης του Δία, του εξουσιαστή  θεών και ανθρώπων, γίνεται ο δήμιος του Τιτάνα και δεν χάνει την ευκαιρία να τον χλευάσει.

Στον πρόλογοτου έργου, εμφανίζεται το κατ’ εξοχήν εκτελεστικό όργανο τούτης της εξουσίας, τοΚράτος –μαζί με τη Βία ως βουβό πρόσωπο– να χλευάζει τον πάσχοντα θεό και να απαιτεί από τον Ήφαιστο να εκτελέσει χωρίς οίκτο ό,τι τον πρόσταξε ο πατέρας Δίας.
Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης»
Ήφαιστος: Κράτος και Βία, για σας του Διός φθάνει
η προσταγή και τίποτα δεν σας εμποδίζει.
Όμως εμένα δεν μου βαστά η καρδιά μου
με το ζόρι θεό συγγενικό μας να τον δέσω
σε βράχο κακοφούρτουνο. 


Ο Δίας, που ο ενικός του συμβολίζει
 αυτόν που ζεύει (ζεύς) και κατόπιν διαχωρίζει 
για να κυβερνάει (δυισμός), έστειλε το διαχειριστή
 της φωτιάς και του σιδήρου του, τον τρισάθλιο 
στην ουσία κουτσό συγγενή του τον οποίο κάποτε 
είχε πετάξει απο το πόδι στη Λήμνο, τον Ήφαιστο, 
για να τιμωρήσει τον Προμηθέα.
 Η τιμωρία του ήταν να αλυσοδεθεί στο ψηλότερο βουνό
 και να έρχεται ένας αετός να του τρώει 
την έδρα του επιθυμητού που τότε πίστευαν
 πως ήταν το συκώτι, το οποίο όμως ξαναγινόταν.


Ομάδα ΔΙΑΣ: Οί "φύλακες άγγελοι" τού πολίτη ή....τό Κράτος καί ή Βία τού Διός εξουσιαστή;...!!!!
......



ΚΡΑΤΟΣ
Στης γης την άκρη, τη Σκυθία
φτάσαμε εδώ στην ερημία
που δεν υπάρχει ίχνος ανθρώπου
στο έδαφος αυτού του τόπου.
Ήφαιστε, τώρα να σε νοιάζει
ό,τι ο πατέρας σε προστάζει
και με δεσμά ν’ αλυσοδέσεις
σ’ όποιον ψηλό βράχο μπορέσεις
τον φοβερό τούτο κακούργο,
τον αδιάντροπο πανούργο,
που τ’ άνθος σου είπε να δρέψει –
για τους θνητούς το πυρ να κλέψει.
Γι’ αυτό οι θεοί τον τιμωρούνε:
στου Δία όλοι να τον δούνε
τη δύναμη να προσκυνάει -
να πάψει ανθρώπους ν’ αγαπάει…


ΗΦΑΙΣΤΟΣ
Κράτος και Βία, εδώ τελειώνει
ό,τι ο Δίας σας χρεώνει.
Εμένα όμως η ψυχή μου
δεν το βαστά ένα συγγενή μου
θεό να δέσω, με τη βία,
γιατί ’ναι θέλημα του Δία.
Μα ανάγκη να τον υπακούσω –
το λόγο του πώς ν’ αντικρούσω;

Αιώνια θα ’ναι η παίδεψή σου
κι ανύπαρκτος ο λυτρωτής σου.
Τέτοια λοιπόν η πληρωμή σου
για την φιλάνθρωπη ψυχή σου.


ΚΡ. Τον οίκτο αξίζει το δικό σου
ο θεομίσητος εχθρός σου;…
που στους θνητούς έχει χαρίσει
τη χάρη σου λες κι είστε ίσοι;…


στοιχεία από ΕΔΩΕΔΩ , ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τό Ναύπλιον

Σελίδες

Χρονοχάρτης τῶν πυρηνικῶν δοκιμῶν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ Β’ΠΠ μέχρι τὸ 2000

.

.

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ