ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ
Θυμάμαι κάποτε στό γυμνάσιο πού ό καθηγητής τών Αρχαίων μάς δίδασκε ρητά Ελλήνων φιλοσόφων. Μεταξύ αυτών μάς ρώτησε τί σημαίνει ή φράση τού Χίλωνα «Χρόνου φείδου». Ένας συμμαθητής θέλοντας νά αστειευθεί σήκωσε το χέρι του καί απάντησε «ό χρόνος είναι φίδι». Εμείς οί υπόλοιποι σκάσαμε στά γέλια αλλά ό καθηγητής μέ νεύρα τόν έβγαλε έξω από τήν τάξη.
Τό θέμα είναι πώς τά παιδιά θέλουν νά αστειεύονται καί νά παίζουν πάντα αλλά έως πότε είναι ό άνθρωπος παιδί; Εγώ θά έλεγα πάντα. Έτσι πρέπει νά είμαστε. Αλλά μάς εκπαιδεύουν νά είμαστε σοβαροί , χωρίς τό γέλιο, μάς ετοιμάζουν γιά μιά ηλίθια κοινωνία μέ βάρη, ευθύνες καί πόνο.
Ό συμμαθητής καλά απάντησε. Ό χρόνος είναι ένα φίδι. Είναι ό δρόμος πρός τόν θάνατο. Ένα φίδι ξεγέλασε τόν Αδάμ καί τήν Εύα καί χάσανε τόν παράδεισο. Τούς οδήγησε στόν θάνατο. Γιατί αυτός ό κόσμος , όπως τό Ορφικό αυγό περιτυλιγμένο από ένα φίδι, έχει έναν συγκεκριμένο χρόνο. Άνοιξε καί έκανε τήν εμφάνισή του ό Φάνητας , δηλαδή φανερώθηκαν όλα. Καί τό φίδι απλώθηκε ώς ζωδιακός γύρω του σ' έναν κύκλο πού κάποια στιγμή θά ξανακλείσει .
Σκοπός λοιπόν τού κόσμου ό θάνατος. Καί όσοι γεννιόνται εδώ, καί οί απλοί αμόρφωτοι καί οί σπουδαγμένοι σοφοί εκεί οδεύουν. Τό ερώτημα είναι τό πόσο παιδί παρέμεινες καί πόσο γέλασες στό ενδιάμεσο πού λέγεται ζωή.
Καί ό Χριστός μάς συμβούλεψε, «Εάν δέν γίνεται σάν τά παιδιά δέν θά μπείτε στήν Βασιλεία τών ουρανών.»
