Ηδυπνόους αύρας

 

«Και λένε πως η Κύπριδα πνοές αντλεί ανέμων μέτριων,

ηδυπνόους αύρας απ’ τα νερά του Κηφισού,

κι από ψηλά, στη χώρα αφήνει κάτω να φυσήξουν∙

και πάντα βάζοντας επάνω στα μαλλιά της

ευωδιαστό στεφάνι από ροδανθούς,

στέλνει τους ΄Ερωτες θέση να παίρνουν πλάι στη Σοφία

για να ’ναι βοηθοί της σε κάθε είδους αρετή.»

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ

Μήδεια

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ!

 ΕΔΩ

«Ἄν»

 Ἄν νά κρατᾶς καλά μπορεῖς τό λογικό σου, ὅταν τριγύρω σου ὅλοι

τά 'χοῦν χαμένα καί σ' ἐσέ τῆς ταραχῆς τους ρίχνουν τήν αἰτία.

Ἄν νά ὀνειρεύεσαι μπορεῖς καί νά μήν εἶσαι δοῦλος τῶν ὀνείρων,

ἄν νά στοχάζεσαι μπορεῖς δίχως νά γίνει ὁ στοχασμός σκοπός σου,

Ἄν ὅσα ἀπόχτησες μπορεῖς, σ' ἕνα σωρό μαζί νά τά μαζέψεις,

καί δίχως φόβο, μονομιᾶς, κορόνα ἤ γράμματα, ὅλα νά τά παίξεις

καί νά τά χάσεις κι ἀπαρχῆς ἀτράνταχτος νά ξεκινήσεις πάλι,

Ἄν μέ τά πλήθη νά μιλᾶς μπορεῖς καί νά κρατᾶς τήν ἀρετή σου,

Ἄν τοῦ θυμοῦ σου τίς στιγμές, πού φαίνεται ἀδυσώπητη ἡ ψυχή σου,

μπορεῖς ν' ἀφήσεις νά διαβοῦν, τήν πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,

δική σου θά 'ναι τότε ἡ Γῆ, μ' ὅλα καί μ' ὅ,τι πάνω της κι ἄν ἔχει

καί κάτι ἀκόμα πιό πολύ: Ἄντρας ἀληθινός θά 'σαί, παιδί μου.

{αποσπάσματα από τό ποίημα «Ἄν»  τού  Rudyard Kipling }

{ΕΔΩ}

Λέγει ὁ Χρυσός στό Μάρμαρο

 

Λέγει ὁ Χρυσὸς στὸ Μάρμαρο στὰ πέρατα τοῦ κόσμου

Ποιός ἥλιος λάμπει ὡσὰν ἐμέ, ποιό φῶς ἔχει τὸ φῶς μου ;
Ἐγὼ τὸν κόσμο κυβερνῶ, τὴν εὐτυχία ὑφαίνω,
ποδαπατῶ τὴν ὀμορφιά, τὴν ἀσχημιὰ ὀμορφαίνω·
ἐγὼ ὁδηγῶ στὰ σκοτεινὰ τοῦ κλέφτη μου τὸ χέρι,
ἐγὼ ἀκονίζω τοῦ φονιᾶ τὸ δίκοπο μαχαίρι·
ἐγὼ ἀγοράζω τὴν τιμὴ καὶ τὴν πουλῶ στὸ δρόμο,
ἐγὼ νικῶ τὴν ἀρετή, καταπατῶ τὸ νόμο.
Περίσσιες εἶν’ οἱ χάρες μου, κι ἡ δύναμή μου μόνη
γκρεμίζει θρόνους ἀπ’ ἐδῶ, θρόνους ἐκεῖ στηλώνει...
Ἐσὺ τί κάνεις, Μάρμαρο ;

Καὶ τ’ ἀποκρίθη ἐκεῖνο;

- Ἐγὼ σὲ τάφου σκοτεινιὰ τὴ δύναμή σου κλείνω !

Ιωαννης Πολεμης

ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ;

Ὅλα προσεύχονται!

  

       Ὅλα προσεύχονται, καὶ γῆ καὶ οὐρανός κι ἀστέρια

        Καὶ τὰ πουλιά ποὺ ἔχουνε στὰ σύννεφα λημέρια,

         Καὶ ὅσα ἔχουνε ζωὴ κι ὅσα ζωὴ δὲν ἔχουν,

          Κι ἐκεῖνα ὅπου ἕρπουνε, κι ἐκεῖνα ὅπου τρέχουν !

                   Ὅλα προσεύχονται ! τῆς γῆς τὸ ταπεινὸ χορτάρι

          Ὁ  ἥλιος ὁ περήφανος, τὸ ἀργυρὸ φεγγάρι

                Ἡ θάλασσα, οἱ ῥύακες, τὸ δάσος καὶ ἡ βρύση,

            Δὲν ἀπομένει τίποτε χωρὶς νὰ προσκυνήσει

                  Καὶ δίχως νὰ προσευχηθῇ στοῦ κόσμου τὸν Πατέρα !

             Προσεύχεται καὶ ἡ νυχτιά, προσεύχεται κ’ ἡ 'μέρα,

          Κι ἡ φλόγα ποὺ σηκώνεται ἀπάνω κι ἀναβαίνει,

          Ὅταν στὰ ἔρημα βουνά, φτωχὸ βοσκὸ ζεσταίνει.

       Προσεύχεται κι ὁ οὐρανός σὰν ἔχει καλοσύνη,

       Κι ὁ ἥλιος ὅταν σ’ ἄρρωστο ζωὴ καὶ ζέστη δίνει

           Τοῦ πόλου τ’ ἄστρο π’ ὁδηγεῖ τοῦ ναύτη τὸ τιμόνι,

   Τὴν ὥρα ἐκείνη δέεται γιατὶ ψυχὲς γλιτώνει.

     Προσεύχεται καὶ τ’ ἄγριο θηρίο στὴ σπηλιά του

   Ὅταν γερμένο κ’ ἤσυχο χαϊδεύει τὰ μικρά του.

   Τὸ σκουληκάκι τὸ κορμὶ στὸν ἥλιο σὰ ζεσταίνει,

 Τὸ χέρι ὅταν ἐλεεῖ, ἡ γῆ ὅταν βλασταίνει,

               Καὶ τ’ ἄνθος ποὺ τριγύρω του σκορπίζει τὴν πνοή του,

     Εἶναι ἡ μυρισμένη του πνοὴ ἡ προσευχή του !

    Ὅλα καὶ ὅλοι δέονται καὶ νύχτα καὶ ἡμέρα

      Στὸν παντοδύναμο Θεό, στὸν σπλαχνικὸ Πατέρα.

Προσεύχεται ὅταν κανεὶς τὸ ἔργο του πιστεύει

 Κάνει μεγάλη προσευχὴ τὸ χέρι ποὺ δουλεύει.

  Τὸ χέρι τοῦ μικροῦ παιδιοῦ προσεύχεται καὶ κεῖνο

 Ὅταν ανοίγει τὸ κλουβὶ στὸν σκλαβωμένο σπίνο.

Προσεύχεσαι ὅταν ζητᾶς ψωμὶ γιὰ ξένο στόμα,

        Καὶ ὅταν θυμᾶσαι τοὺς νεκροὺς ποὺ κείτονται στὸ χῶμα

 Εἶναι ἅγια προσευχὴ τὸ γέρο νὰ ζεσταίνεις,

      Καὶ τοῦ ἐχθροῦ σου τὴν πληγὴ μὲ δάκρυα νὰ πλένεις.

                ( Ἀχιλλέας Παράσχος 1838-1895) 

Κάποιος νά μάς φυλάει ... μόνο ό Χριστός .

Τα φύλλα πέφτουν, πέφτουν λες από ψηλά,

σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ’ ουρανού·

πέφτουν με μι’ άρνηση στο στόμα του κενού.

Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά,

από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά.

Όλοι μας πέφτουμε.

Το χέρι αυτό που γράφει.

Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη.

Είναι όμως Κάποιος που την πτώση αυτή

στα δυο του χέρια στοργικά την συγκρατεί.

'

Ράινερ Μαρία Ρίλκε

΄΄Εχουμε όλοι δύο ζωές... Αυτή τήν στιγμή, λόγω αηδίας, ζώ στήν πρώτη…

«Έχουμε όλοι δυο ζωές:
Την πραγματική, αυτή που ονειρευόμαστε
στην παιδική μας ηλικία,
αυτή που συνεχίζουμε να... ονειρευόμαστε μεγάλοι,
στο βάθος της ομίχλης...

Και την ψεύτικη, αυτή που ζούμε

στις συναλλαγές μας με τους άλλους.

Που είναι η πρακτική, η χρήσιμη,

αυτή που την τελειώνουμε στο φέρετρο.

Στην πρώτη δεν υπάρχουν φέρετρα, θάνατοι...

Μόνο εικόνες των παιδικών μας χρόνων:

Μεγάλα βιβλία χρωματιστά, για να δεις κι όχι για να διαβάσεις

Μεγάλες σελίδες χρωματιστές, για να θυμάσαι αργότερα.

Στην πρώτη είμαστε εμείς,

Στην πρώτη ζούμε.

Σ’ αυτή πεθαίνουμε.

Και ζωή σημαίνει αυτό ακριβώς.

Αυτή τη στιγμή, λόγω αηδίας, ζω στην πρώτη…»

☆ Φερνάντο Πεσσόα

εδώ

Πρίν σού πάρουν τήν ζωή...κάνε κάτι.!!!

 

ΕΔΩ

Τίς νύχτες όλες τού καλοκαιριού ανακαλεί στήν μνήμη ή φωνή τού γρύλου.

 Τίς νύχτες όλες τού καλοκαιριού ανακαλεί στήν μνήμη ή φωνή τού γρύλου...είναι ό σηματωρός τής νύχτας, διάπυρος ερώτων, επίμονος καί αειθαλής...ό φράχτης τής νύχτας, εκεί ακριβώς πού πάνε τά όνειρα νά δραπετεύσουν καί πιάνονται στό δόκανο.

ΤΡΙΚΥΜΙΑ

 

Χειμώνας άγριος τήν πίστη μου χτυπά,

μά εγώ σέ πουπουλένιο μαξιλάρι,

ασύνειδος, χωρίς ντροπή - καί μοναχά -

γιά τό φθαρτό μου νοιάζομαι κουφάρι.

Σάββας Ηλιάδης

Δάσκαλος

Τί νά λέει αυτή ή παρέα;

Τί νά λέει αυτή ή παρέα; 

Ποιό τό κουβεντολόϊ τους εκεί ψηλά στόν λόφο.

 Νά λένε κάτι γιά νερό; ... 

νά λένε γιά τ΄αγέρι ; ... 

μήπως μιλούν στόν ουρανό; 

ή μήπως γιά ανθρώπους ; ...

Σ.Β

Ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού.

Η αξιοθρήνητα απελπιστική κατάσταση στην οποία βούλιαξε η σύγχρονη Δύση, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σ' αυτό το μοιραίο λάθος:

Πίστεψε ότι η αμυντική δύναμη του κόσμου βρίσκεται μόνο στα ατομικά όπλα, ενώ στην πραγματικότητα η υπεράσπιση της ειρήνης βρίσκεται κυρίως σε μεγάλες καρδιές και σταθερούς ανθρώπους.

Κάθε απόπειρα να βρεθεί μια διέξοδος από την κατάσταση πού δημιουργήθηκε στο σημερινό κόσμο, θα είναι στείρα, αν δεν υπάρξει επιστροφή μετανοίας της συνείδησης προς τον Δημιουργό των πάντων.

Το νόημα της ζωής μας δεν έγκειται στην αναζήτηση της υλικής επιτυχίας αλλά στην τάση της ψυχής για μια άξια πνευματική ανάπτυξη.

Αντί για βιοτικές και επιπόλαιες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, πού μας οδήγησαν στο μηδέν και στα πρόθυρα ενός θανάτου, πυρηνικού και μη, εμείς με αποφασιστικότητα, ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού, που το απωθήσαμε με τόση επιπολαιότητα και οίηση…

Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας συγκρατήσει στον κατήφορο πού γλιστράμε.

Αλεξ. Σολζενίτσιν -- Ρώσος Νομπελίστας – συγγραφέας

ΚΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΙΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΘΕΙ....

ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ

Όσο μπορείς....

Τήν ιστορία τήν γράφουν οί…ποιητές!

Τα μεγάλα κατορθώματα και ο ηρωισμός μένουν ζωντανά μέσα από τα βιβλία των ιστορικών. Οι μεγάλοι άνδρες, οι ήρωες των εθνών, τα αληθινά πρότυπα για τις μεταγενέστερες γενιές, τα πρότυπα εκείνα δηλαδή από τα οποία σε κρίσιμες στιγμές θα πιαστούν οι απόγονοι για να διεξάγουν τον αγώνα της αυτοσυντήρησης, υμνούνται από τους άλλους ιστοριογράφους, τους ποιητές.

Ο Μέγας Αλέξανδρος, ο μέγιστος άνδρας της Οικουμένης, στρατηλάτης και κατακτητής, ήταν ο θαυμαστής του ομηρικού ήρωα Ομήρου. Το πρότυπο αυτό ενέπνευσε τον Μακεδόνα στην παιδική ηλικία και ρίζωσε το ηρωικό του στοιχείο βαθιά στην ψυχή του κι όταν πια έγινε άνδρας διεκδίκησε την δόξα του Μυρμιδόνα. Επιθυμούσε να βρεθεί ένας Όμηρος για να υμνήσει τις κατακτήσεις του και τους πολέμους του ώστε να μείνει αθάνατος, όπως ο γιος του Πηλέα.

Ο πόλεμος είναι ο πατήρ των πάντων κι αυτό ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Όπου μάχες, αίμα και θυσία για την Πατρίδα και την Φυλή, εκεί γεννιέται και η τέχνη της ποίησης. Εκεί, πάνω από νεκρούς και ζωντανούς, νικητές και ηττημένους, η Μούσα στέκει πάνω από τις συμφορές των σκλαβωμένων και των απελευθερωμένων και όσα είδε μεταφέρει στον ποιητή για να τα αποτυπώσει στο χαρτί, διαθήκη στους απογόνους των ένδοξων προγόνων.

Από την εποχή της Αλώσεως της Βασιλεύουσας πόσα ποιήματα και λαϊκά δημοτικά τραγούδια κληρονομήσαμε που μνημόνευαν ότι η Πόλη θα γίνει ξανά δική μας με χρόνια και καιρούς; Πόσοι στίχοι μας πρόσφεραν την περιγραφή των τελευταίων ωρών της μεγάλης συμφοράς μιας χιλιετούς αυτοκρατορίας που φυλούσε Θερμοπύλες από τις ανατολικές βάρβαρες μογγολικές ορδές; Το αίμα είναι πνεύμα, έλεγε ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος, Νίτσε. Το αίμα αλλάζει χρώμα και γίνεται μελάνι στα χέρια κάποιων που είναι προορισμένοι να διατηρήσουν στη μνήμη των λαών τους γενναίους άνδρες. Το έργο τους είναι πολύ μεγάλο, ίσως μεγαλύτερο και από των ηρώων, γιατί χωρίς τους ύμνους των ποιητών και τις καταγραφές των ιστορικών, θα σβήνονταν οι μεγάλες πράξεις από τη μνήμη των ανθρώπων.

Στην εποχή μας όμως έχουμε έλλειψη ηρώων και κατά συνέπεια πραγματική εξαφάνιση των ποιητών. «Πεθαίνετε διότι εσκοτώσατε το Πνεύμα», είπε ο Περικλής Γιαννόπουλος. Και το πνεύμα πέθανε γιατί σήμερα δε χύνεται αίμα για αξίες, ιδανικά, Πατρίδα, Φυλή και Οικογένεια. Το αίμα χύνεται στην άσφαλτο ενώ έχει πρώτα ποτιστεί με αλκοόλ ή διάφορες άλλες ουσίες. Το αίμα πήζει στις φλέβες των κουρασμένων, στα άρρωστα και παχύσαρκα σώματα της φιλελεύθερης καπιταλιστικής εποχής. Η παιδεία στα σχολεία των Ελλήνων έχει φροντίσει να εξαφανίσει τους ποιητές που ξυπνούν την φιλοπατρία στην ψυχή των παιδιών και τους εμφυτεύει στίχους της αριστερής θολοκουλτούρας.

Αξιοσημείωτο είναι ότι μεγάλος μας ποιητής, Κωστής Παλαμάς, είχε γράψει σε ένα άρθρο του πως την ιστορία της Επαναστάσεως δεν την έμαθε από τον Παπαρηγόπουλο, αλλά από την ποίηση του Αχιλλέα Παράσχου. Ο συγκεκριμένος είναι ένας άγνωστος, ξεχασμένος ποιητής στην σύγχρονη Ελλάδα αφού δεν μνημονεύεται και δεν διδάσκεται στα σχολεία, ούτε γίνονται αφιερώματα στη μνήμη του. Μια προτομή του υπάρχει στο Ζάππειο η οποία παρατηρεί τον λαό να περνάει αδιάφορα από μπροστά της. Προφητικός ο στίχος του: «Είναι πολύ αχάριστος και ασεβής η λήθη». Τον στίχο αυτό τον έγραψε για τους ήρωες που το όνομά τους δεν κέρδισε την αθανασία, για τους άγνωστους στρατιώτες:

Πατέρων κοιμητήριον διέρχομ’ επισήμων
Λειψάνων βλέπω σάβανα βαμμένα εις το αίμα
Είναι το κενοτάφιον ηρώων ανωνύμων
Ηρώων δίχως θρίαμβον, μαρτύρων δίχως στέμμα.
Α. πως λατρεύει μάρτυρας τοιούτους η ψυχή μου
Αυτοί είναι η Μούσα μου, αυτοί και η ωδή μου!

Και πώς άλλωστε να μας διδάξουν τον Παράσχο; Δεν είναι δυνατό να μπει στην σύγχρονη ανθελληνική παιδεία ο ποιητής που έλεγε:

Ναι, τέτοια, τέτοια ήθελα και πάλι την Ελλάδα!
Σκλάβα μ’ ελεύθερο σπαθί, μ’ ακοίμητο μηλιόνι,
Ελλάδα του Πετρόμπεη και του Κολοκοτρώνη.
Τι κρίμα που διαβήκανε κείν’ οι καιροί, τι κρίμα
Αν η πατρίς ελεύθερο δεν είχε τότε Βήμα
Βήμα της είχε τα βουνά, τον Όλυμπο, την Όσσα 
Ρητόρευε με το σπαθί και όχι με την γλώσσα!
Ναι, τότε φιλελεύθερα δε διάβαζε βιβλία,
Γιατί της έλεγ’ η σκλαβιά τι είν’ ελευθερία.

Η οργισμένη πένα του Παράσχου κατέγραφε πικρές αλήθειες σαν πρόδρομος του Περικλή Γιαννόπουλου...ΕΔΩ

Ευτυχώς οί νεκροί ξεχνούν μέ τό νερό τής λήθης ...οί ζωντανοί πονούν στίς θύμησες τής μνήμης ...!!!!

Η λήθη

Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι!

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
α στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.

Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι’ απ’ ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

ή λήθη

Λορέντζος Μαβίλης, 1899

Κώστας Οὐράνης

Τῆς ἀγάπης

Νά ῾ξερες πῶς λαχτάριζα τὸν ἐρχομό σου, Ἀγάπη
ποὺ ἴσαμε τὰ σήμερα δὲ σ᾿ ἔχω νιώσει ἀκόμα,
μὰ ποὺ ἔνστικτα τὸ εἶναι μου σ᾿ ἀναζητοῦσεν, ὅπως
τὴ γόνιμη ἄξαφνη βροχὴ τὸ στεγνωμένο χῶμα!
Πόσες φορὲς ἀλίμονο! δὲ γιόρτασα, θαρρώντας
πὼς ἐπιτέλους ἔφτασες, Ἐσὺ πού ῾χες ἀργήσει:
Σὰ μυγδαλιά, ποὺ ἡλιόλουστες ἡμέρες τοῦ χειμῶνα
τὴ ξεγελᾶνε, βιάζονταν κι ἐμὲ ἡ ψυχὴ ν᾿ ἀνθίσει.
Μὰ δὲν ἐρχόσουνα ποτὲς καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα,
τ᾿ ἄνθια σωριάζονταν στὴ γῆς ἀπὸ τὸν κρύο ἀγέρα
κι εἶναι ἡ ψυχή μου πιὸ γυμνὴ παρὰ προτοῦ ν᾿ ἀνθίσει

καὶ σήμερα, ποὺ ἡ Νιότη μου γέρνει ἀργὰ στὴ δύση,
τοῦ ἐρχομοῦ σου σβήνεται κι ἡ τελευταία ἐλπίδα:
-Φοβᾶμαι πὼς ἐπέρασες, Ἀγάπη καὶ δὲν σ᾿ εἶδα!...

Κώστας Οὐράνης

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε...

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,

δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.

Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.

Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,

νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,

νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,

ἡ ἔρημός μου λαό,

τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.

Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες

τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;

Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς

στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;

Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!

Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.

Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.

Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.

Ὅμως,

δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.

Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις.

Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.

Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι

τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει

νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ

γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.

Νικηφόρος Βρεττάκος
από