Βασανισμοὶ καὶ θυσίες παιδιῶν πού συνεχίζεται ἕως καὶ σήμερα
Στὶς ἀρχαῖες κοινωνίες οί ἀνθρωποθυσίες ἦταν μιὰ τελετουργία ποὺ γινόταν γιὰ νὰ κατευνάσουν τοὺς θεούς τους ἢ γιὰ νὰ πάρουν αὐτὸ πού τοὺς ζητοῦσαν. Στὴν Τουρκία, κοντὰ στὰ σύνορα μὲ τὸ Ἰράκ, τὸ 2014 βρέθηκε τάφος τοῦ 3100-2800 π.Χ. σὲ νεκροταφεῖο τῆς Ἐποχῆς τοῦ Χαλκοῦ μὲ παιδιὰ ποὺ ἔχουν θυσιαστεῖ .
.................................................
Ὅ Λυκάωνας ἦταν γιὸς τοῦ Πελασγοῦ, ριζικὸς ἀναμορφωτὴς τοῦ τόπου του στὴν Ἀρκαδία, καθὼς ἔμαθε στοὺς Ἀρκάδες ποὺ μέχρι τότε ζοῦσαν σὲ ἡμιάγρια κατάσταση, νὰ κατασκευάζουν καλύβες, νὰ ντύνονται μὲ δέρματα ζώων καὶ γενικὰ τοὺς δίδαξε τὸν πολιτισμό.
Κατὰ τὸ μῦθο, τελῶντας τὴν ἰδιαίτερη μυστικιστικὴ λατρεία στὸ Λύκαιο ὅρος, καταλαμβανόμενος προφανῶς ἀπὸ ἱερὴ μανία, πρόσφερε θυσία πρὸς τὸ Δία, ἕνα βρέφος γιὰ νὰ τὸν ἐντυπωσιάσει καὶ νὰ τὸν εὐχαριστήσει. Ὁ Δίας ἐξοργίστηκε καὶ τὸν μεταμόρφωσε σὲ λύκο.
Ὁ Ἀπολλόδωρος ἀναφέρει ὅτι οἱ γιοὶ τοῦ Λυκάωνα εἶχαν ξεπεράσει κάθε ἀνθρώπινο μέτρο σὲ ἀσέβεια καὶ ἀλαζονεία καὶ ὁ Δίας, θέλοντας νὰ ἔχει προσωπικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴ διαγωγή τους, τοὺς ἐπισκέφθηκε μὲ τὴ μορφὴ ἑνὸς ἁπλοῦ μεροκαματιάρη. Ἐκεῖνοι τὸν φιλοξενοῦν καὶ σφάζοντας ἕνα ντόπιο παιδάκι, ἀνακάτεψαν τὰ σπλάχνα του μὲ τὰ σπλάχνα τῆς θυσίας, τὰ ὁποῖα καὶ τοῦ παρέθεσαν ὡς γεῦμα. Τότε ὁ Δίας πῆρε τὴ θεϊκή του μορφὴ καὶ ἐξοργισμένος κατακεραύνωσε τὸν Λυκάωνα καὶ ὅλους τους γιούς του.
....................................................................
Ἰλιάδα Ὁμήρου > Ὅ μάντης Κάλχας τοὺς εἶπε: « Δοξασμένοι βασιλιᾶδες, ἡ θεὰ Ἄρτεμη πρόσταξε τὸν Αἴολο νὰ κλείσει στὴ σπηλιά του ὅλους τοὺς ἀνέμους. Θὰ φυσήξουν πάλι οἱ ἄνεμοι, ἐαν θυσιάσεις τὴν κόρη σου Ἀγαμέμνονα τὴν Ἰφιγένεια σ’ αὐτήν.»
..............................................................
«Ἑκάβη» τοῦ Εὐριπίδη . Τὸ φοβερὸ ἄγγελμα τῆς πτώσης τῆς Τροῖας ἔφτασε στὴν χώρα του Πολυμήστορα μαζὶ μὲ τὴν εἴδηση ὅτι ὅλοι οἱ γιοί του Πριάμου εἶχαν σκοτωθεῖ. Μοναδικὸς ζωντανὸς ἦταν ὁ Πολύδωρος. Ὁ βασιλιᾶς τῆς Θράκης ὅμως σκότωσε καὶ πέταξε ὁ πτῶμα τοῦ ἄτυχου Πολύδωρου στὴ θάλασσα. Οἱ Ἀχαιοὶ εἶχαν φύγει ἀπὸ τὴν Τρωάδα καὶ βρίσκονταν στὸ ταξίδι τοῦ γυρισμοῦ, ἔχοντας κάνει μιὰ στάση στὴν Χερσόνησο τῆς Θράκης. Ἦταν χάραμα ὅταν, μπροστὰ στὴ σκηνὴ τοῦ βασιλιᾶ Ἀγαμέμνονα, ἐμφανίστηκε τὸ φάντασμα τοῦ Πολύδωρου. Στὸν μονόλογό του, τὸ φάντασμα ἀφηγήθηκε πῶς ὁ Πολυμήστορας τὸν σκότωσε καὶ τὸν πέταξε στὴν θάλασσα. Κι ἀκόμα, ὅτι τὸ φάντασμα τοῦ Ἀχιλλέα ἐμφανίστηκε καὶ ζητοῦσε νὰ πιεῖ τὸ αἷμα τῆς ἀδελφῆς του Πολυξένης. Ἢ τελικὴ ἀπόφαση τῶν Ἀχαιῶν ἦταν νὰ σφάξουν τὴν Πολυξένη στὸ μνημεῖο τοῦ Ἀχιλλέα. Ὅρισαν μάλιστα τὸν Ὀδυσσέα ἁρμόδιο νὰ τὴν φέρει στὸν τόπο τῆς θυσίας.
......................................................................
Ὅ Μινώταυρος ἦταν ἕνα μυθικὸ τέρας μὲ σῶμα ἀνθρώπου, κεφάλι καὶ οὐρὰ ταύρου. Κατοικοῦσε στὸν Λαβύρινθο, κτίσμα ποὺ φτιάχτηκε ἀπὸ τὸν Δαίδαλο κατόπιν ἐντολῆς τοῦ βασιλιᾶ τῆς Κρήτης, Μίνωα. Ὁ Μίνωας, γιὰ νὰ τιμωρήσει τοὺς Ἀθηναίους ἐπειδὴ σκότωσαν τὸν γιό του Ἀνδρόγεω, κήρυξε πόλεμο στὸν ὁποῖο νίκησε. Ὡς ποινὴ τῶν Ἀθηναίων ὅρισε κάθε ἔνατο ἔτος ἑφτὰ νέοι Ἀθηναῖοι καὶ ἑφτὰ νέες Ἀθηναῖες νὰ στέλνονται στὴν Κρήτη καὶ νὰ κατασπαράζονται ἀπὸ τὸν Μινώταυρο μέσα στὸν Λαβύρινθο.
........................................................................
Γένεσις> Εἶπε ὁ Θεὸς στὸν Ἀβραὰμ «Πᾶρε τὸ παιδί σου τὸ ἀγαπημένο, τὸν Ἰσαάκ, τὸν ὁποῖον τόσον πολὺ ἔχεις ἀγαπήσει, πήγαινε μαζὺ μὲ αὐτὸν εἰς τὴν ὑψηλὴν περιοχὴν καὶ πρόσφερέ τον ὁλοκαύτωμα σ' ἐμένα»
Ὁ βασιλιᾶς Μωὰβ προσφέρει τὸν πρωτότοκο γιό του καὶ κληρονόμο του ὡς φλεγόμενη θυσία ,ὁλοκαύτωμα.
Οἱ ἑβραῖοι θυσίαζαν τὰ παιδιά τους ζωντανά, τὰ ἔριχναν μέσα στὰ Τόφετ (Τόphet), ἕνα εἶδος πιθαριοῦ φούρνου γιὰ νὰ κατευνάσουν τὸν Μολὼχ Γιαχβέ.
Οἱ Ἀμμωνίτες ἐπίσης πρόσφεραν θυσίες παιδιῶν στὸν Μολώχ.
Ἀναφορὰ τοῦ «Τόpeth» στὸ Ἠσαΐας 30:27-33, ὑποδηλώνει τὴν ἀποδοχὴ τῆς τελετουργικῆς θυσίας παιδιῶν στὶς πρώιμες πρακτικὲς τῆς Ἱερουσαλήμ.
Οἱ Ἀζτέκοι θυσίαζαν ἀνθρώπους γιὰ νὰ ἀνατέλλει ὁ ἥλιος, ἐνῷ οἱ Ἴνκας ἔκαναν παιδικὲς θυσίες σὲ κορυφὲς ἡφαιστείων.
Πλάτων:
«Μεταξύ μας, γιὰ παράδειγμα, ἡ ἀνθρωποθυσία δὲν εἶναι νόμιμη, ἀλλὰ ἀσεβής, ἐνῷ οἱ Καρχηδόνιοι τὴν κάνουν ὡς κάτι ποὺ θεωροῦν ἱερὸ καὶ νόμιμο, καὶ αὐτὸ ἐπίσης πῶς κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς θυσιάζουν ἀκόμη καὶ τὰ δικά τους παιδιὰ στὸν Κρόνο, τολμῶ νὰ πῶ πὼς ἔχεις ἀκούσει».
Σοφοκλῆς:
Ἐπιλέχθηκε ὡς... Θυσία γιὰ τὴν πόλη. Ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια ἦταν ἡ συνήθεια τῶν βαρβάρων νὰ θυσιάζουν ἀνθρώπους στὸν Κρόνο."
«Στὴν Ἀφρικὴ συνηθιζόταν νὰ θυσιάζονται βρέφη στὸν Κρόνο, καὶ πολὺ ἀνοιχτά, μέχρις ὅτου ὁ πρόξενος ἀνθύπατος τοῦ Τιβερίου, πῆρε τοὺς ἴδιους τοὺς ἱερεῖς, καὶ στὰ ἴδια τὰ δέντρα τοῦ ναοῦ του, κάτω ἀπὸ τὴ σκιὰ τοῦ ὁποίου εἶχαν διαπραχθεῖ τὰ ἐγκλήματά τους, τοὺς κρέμασε .
Φίλωνας τῆς Βύβλου:
«Μεταξὺ τῶν ἀρχαίων λαῶν σὲ καταστάσεις κρίσιμου κινδύνου ἦταν σύνηθες γιὰ τοὺς ἄρχοντες μιᾶς πόλης ἢ ἑνὸς ἔθνους, ἀντὶ νὰ χάσουν τοὺς πάντες, νὰ προσφέρουν τὸ πιὸ ἀγαπημένο ἀπὸ τὰ παιδιά τους ὡς ἐξιλεωτικὴ θυσία γιὰ τὶς ἐκδικητικὲς θεότητες. Τὰ παιδιὰ ποὺ θυσιάζονταν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο σκοτώνονταν σύμφωνα μὲ ἕνα μυστικὸ τελετουργικό.
Πορφύριος:
"Οἱ Φοίνικες ἐπίσης, ὅταν συνέβαιναν μεγάλες καταστροφές, εἴτε ἦταν πόλεμοι, ξηρασίες ἢ πληγές, θυσίαζαν ἕναν ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀγαπημένους τους γιοὺς ἀφιερώνοντάς τον στὸν Κρόνο.
«Μεταξύ μας, γιὰ παράδειγμα, ἡ ἀνθρωποθυσία δὲν εἶναι νόμιμη, ἀλλὰ ἀσεβής, ἐνῷ οἱ Καρχηδόνιοι τὴν κάνουν ὡς κάτι ποὺ θεωροῦν ἱερὸ καὶ νόμιμο, καὶ αὐτὸ ἐπίσης πῶς κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς θυσιάζουν ἀκόμη καὶ τὰ δικά τους παιδιὰ στὸν Κρόνο, τολμῶ νὰ πῶ πὼς ἔχεις ἀκούσει».
Σοφοκλῆς:
Ἐπιλέχθηκε ὡς... Θυσία γιὰ τὴν πόλη. Ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια ἦταν ἡ συνήθεια τῶν βαρβάρων νὰ θυσιάζουν ἀνθρώπους στὸν Κρόνο."
«Στὴν Ἀφρικὴ συνηθιζόταν νὰ θυσιάζονται βρέφη στὸν Κρόνο, καὶ πολὺ ἀνοιχτά, μέχρις ὅτου ὁ πρόξενος ἀνθύπατος τοῦ Τιβερίου, πῆρε τοὺς ἴδιους τοὺς ἱερεῖς, καὶ στὰ ἴδια τὰ δέντρα τοῦ ναοῦ του, κάτω ἀπὸ τὴ σκιὰ τοῦ ὁποίου εἶχαν διαπραχθεῖ τὰ ἐγκλήματά τους, τοὺς κρέμασε .
Φίλωνας τῆς Βύβλου:
«Μεταξὺ τῶν ἀρχαίων λαῶν σὲ καταστάσεις κρίσιμου κινδύνου ἦταν σύνηθες γιὰ τοὺς ἄρχοντες μιᾶς πόλης ἢ ἑνὸς ἔθνους, ἀντὶ νὰ χάσουν τοὺς πάντες, νὰ προσφέρουν τὸ πιὸ ἀγαπημένο ἀπὸ τὰ παιδιά τους ὡς ἐξιλεωτικὴ θυσία γιὰ τὶς ἐκδικητικὲς θεότητες. Τὰ παιδιὰ ποὺ θυσιάζονταν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο σκοτώνονταν σύμφωνα μὲ ἕνα μυστικὸ τελετουργικό.
Πορφύριος:
"Οἱ Φοίνικες ἐπίσης, ὅταν συνέβαιναν μεγάλες καταστροφές, εἴτε ἦταν πόλεμοι, ξηρασίες ἢ πληγές, θυσίαζαν ἕναν ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀγαπημένους τους γιοὺς ἀφιερώνοντάς τον στὸν Κρόνο.
