ΠΩΣ ΞΕΧΩΡΙΖΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΐΣΙΟΣ τους ... δαιμονιζομένους !

   «Αυτό και ένας απλός γιατρός ευλαβής, μπορεί να το καταλάβει. Όσοι πάσχουν από δαιμόνιο, όταν πλησιάσουν σε κάτι Ιερό, τινάζονται.
   Έτσι φαίνονται ξεκάθαρα ότι έχουν δαιμόνιο.
   Λίγο Αγιασμό αν τους δώσεις ή με Άγιο Λείψανο αν τους σταυρώσεις, αντιδρούν, επειδή στριμώχνονται μέσα τους τα δαιμόνια, ενώ, αν έχουν ψυχοπάθεια, δεν αντιδρούν καθόλου. Ακόμη και επάνω σου αν έχεις έναν Σταυρό και τους πλησιάσεις, ανησυχούν, ταράζονται.
   Κάποτε σε μια Αγρυπνία στο Άγιον Όρος, μου είπαν οι πατέρες ότι έχουν τον λογισμό πως κάποιος λαϊκός που ήταν εκεί είχε δαιμόνιο. Κάθισα στο διπλανό στασίδι και ακούμπησα επάνω του τον Σταυρό μου που έχει Τίμιο Ξύλο. Τινάχθηκε επάνω σηκώθηκε και πήγε στην άλλη μεριά. Όταν έφυγε λίγο ο κόσμος, πήγα με τρόπο δίπλα του. Πάλι τα ίδια. Κατάλαβα ότι πράγματι είχε δαιμόνιο.
   Όταν μου φέρνουν στο Καλύβι παιδάκια και μου λένε ότι έχουν δαιμόνιο, για να διαπιστώσω αν είναι δαιμονισμένα, μερικές φορές παίρνω ένα τεμάχιο Αγίου Λειψάνου του Αγίου Αρσενίου και το κρύβω στην χούφτα μου. Και να δείτε, να έχω κλειστά και τα δυο χέρια μου, το παιδάκι, αν έχει δαιμόνιο, κοιτάζει φοβισμένο το χέρι με το οποίο κρατώ το Άγιο Λείψανο. Αν όμως δεν έχει δαιμόνιο, αλλά λ.χ. κάποια αρρώστια εγκεφαλική, δεν αντιδρά καθόλου.
   Άλλοτε πάλι τους δίνω νερό στο οποίο προηγουμένως έχω βουτήξει τεμάχιο Αγίου Λειψάνου, αλλά, αν έχουν δαιμόνιο, δεν το πίνουν· απομακρύνονται.
   Σε ένα δαιμονισμένο παιδάκι έδωσα μια φορά πρώτα γλυκά, για να διψάσει πολύ, και μετά του έφερα από αυτό το νερό. «Στον Γιαννάκη, είπα, θα δώσω πιο καλό νερό». Μόλις ήπιε λίγο, άρχισε να φωνάζει:
   «Αυτό το νερό με καίει. Τι έχει μέσα;».
   «Τίποτε», του λέω.
   «Τι με κάνεις; με καίει», φώναζε.
   «Δεν καίει εσένα· κάποιον άλλον καίει», του λέω.
    Το σταύρωνα στο κεφάλι, και τιναζόταν τα χέρια του, τα πόδια του … Έπαθε δαιμονική κρίση. Το δαιμόνιο το έκανε ένα κουβάρι».
    ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ
 http://oarxaios.blogspot.gr/